Behalve optredens van de Nederlandse groepen The Gathering, Osdorp Posse en hun Amerikaanse collega’s CIV en Pennywise was dé overeenkomst tassen de festivals Dynamo Open Air (bij Eindhoven) en PinkPop (bij Landgraaf) dat de regen er het afgelopen weekeinde bij bakken uit de hemel kwam. Drie verslaggevers temidden van decibels, bier en blubber.

DoorTjailjngvan Dijken MarcoStruyk Landgraaf - De idyllische gemeente Landgraaf slaapt 362 dagen per jaar. De resterende dagen verbreken horden vreemdelingen de stilte in het Limburgse gehucht. Drie etmalen lang wordt het leven van de dorpelingen beheerst door het oudste popfestival van Europa: Pinkpop.

In' 1994 veroorzaakte Pinkpop volgens het KNMI op het hoogtepunt een aardschok van i op de schaal van Richter. Gisteren, de laatste dag van het driedaagse festival op de voormalige renbaan, werkten 55.000 bezoekers en dertig popgroepen en dj’s zich moeiteloos van de ene naar de andere aardschok toe. Ondanks de regen. En ondanks de schrijnende afwezigheid van de meest succesvolle, vernieuwende stroming in de popmuziek van de laatste twee jaar: de Britpop. De Amerikanen domineerden op de zevenentwintigste editie van het spektakel in Landgraaf. Zwarte muziek was nauwelijks vertegenwoordigd. Britpop ontbrak. Geen Oasis, geen Blur een onvergeeflijke fout. De afwezigheid van zulke toonaangevende bands tast de geloofwaardigheid van Nederlands meest prestigieuze popfestival aan. De keuze voor Amerikaanse succesformules als Alanis Morissette, Rage against the Machine, Dog hat Dog en The Presidents of the United States of America is tekenend voor de kwalitatief hoge, maar eenzijdige en risicoloze programmering van Pinkpop. Veel van het oude, weinig vernieuwend en steeds meer overeenkomsten met Dynamo, het gelijktijdige hardrockfestival in Eindhoven. Bands als de Nederlandse hiphopformatie Osdorp Posse, de uit Oss afkomstige rockband The Gathering, de Amerikaanse punkband CIV en het Amerikaanse skaterockcollectief Pennywise gaven afgelopen weekeinde zowel op Pinkpop als op Dynamo acte de presence. De hardrock van de Braziliaanse formatie Sepultura, de hardcorehiphop van Dog Eat Dog en de punkrock van Metal Molly, gisteren alle drie op Pinkpop, passen moeiteloos in een programmering als die van het Eindhovense hardrockspektakel. Alleen de Britse formatie Skunk Anansie doorbrak de voorspelbare monotonie met een verrassend optreden. De stuwende, funky hardrock van de band, die pas twee jaar geleden werd opgericht, werkt aanstekelijk. Met haar glasheldere stem sleept Skin, de excentrieke, kaalgeschoren zangeres, het publiek van de ene naar de andere climax. De dance-tent, midden op het terrein, was nieuw en Verwierf zich onmiddelijk een vaste plaats voor alle toekomstige

Pinkpopfestivals.. De zinderende performance van The Chemical Brothers, de lievelingen van de Britse dancewereld, was maar een van de vele hoogtepunten. Met hun mengeling van hiphop, techno, house en rock waren Tom Rowlands en Ed Simons de eersten die deze dag werden teruggeroepen door een uitzinnig publiek. De Britse

houseformatie Underworld en landgenoot dj Dave Clarke sloten de avond in de tent in stijl af. De Britse grungeband Bush, in eigen land nauwelijks bekend maar in de Verenigde Staten uitzonderlijk populair, veroverde de gunst van het Pinkpoppubliek al bij de eerste gitaarklanken. De hogeschool-hardrock van het Braziliaanse Sepultura verleidde

zelfs sceptici ertoe alle vooroordelen over dit muziekgenre te vergeten. De ruige rock van de Canadese zangeres Alanis Morissette, in recordtijd uitgegroeid tot superster, gold als een van de - voorspelbare - hoogtepunten. Net als hoofdact Rage against the Machine, de Amerikaanse militante rockformatie die in 1994 op Pinkpop de hoogste uitslag

op de seismografische meetapparatuur van het KNMI veroorzaakte. Overtuigend, maar meer van hetzelfde. Slotact The Prodigy, Engelands meest succesvolle houseformatie, sloot Pinkpop af zoals het hoort: in chaos en anarchie. Landgraaf kan weer verder slapen.

Zangeres Skin van Skunk Anansie op PinkPop.

Bier en blubber van Dynamo Open Air. Foto’s Paul Bergen