Première bij Studio ’65

ENSCHEDE — Dat de hobby van enkelen vóór velen een genoegde avond tot gevolg kan hebben, hebben wij vrijdagavond weer li de Twentse Schouwburg te Enschede gezien, waar de operettevereniging Studio ’65 de eerste van een reeks voorstellingen van Carl Zeller’s „Der Vogelhandler” gaf. En wanneer dan bovendien «n nuttig instituut als het Revalidatiecentrum met de uiteindelijke daten bedacht zal worden, dan is het te hopen dat de vier geplande itvoeringen zich in een grote toeloop mogen verheugen. De prenière-avond was alvast behoorlijk bezet.

Eet verhaal van de Vogelhand|s is bekend genoeg. Het is de (eschiedenis van de vogelkoopman jdam en het brievenbestelstertje ijnstel, die van elkaar hóuden, ciar door allerhande verwikkelen en misverstanden uiteengetoven worden. Ook de gebruikeijke hofintriges ontbreken niet, naar uiteindelijk komt alles op p pootjes terecht en krijgt Jdam een solide baan en zijn (diefde Christel, en de gesjochin Stanislaus zijn schatrijke Adeiide, terwijl de keurvorstin het rotrouwen terugkrijgt in haar nt avontuurlijk aangelegde echt(moot. T raditioneel Er waren aan de montering » deze uitvoering kosten -noch roeite gespaard. Men had zich liet gewaagd aan riskante moderrsering, maar alles, kostuums en tas in de traditionele sfeer getaden. Voor amateurs zeker van idang, omdat men anders vaak «k nog „tegen" deze entourage Met spelen, wat een directe taakrczwaring betekent. Regisseur Dries Diersmann had gezorgd nor een behoorlijke doorstroming ra het gegeven. Het toneel werd ar het geheel goed bespeeld, terijl ook het koor vrij aardig aan it hele toneelactie meewerkte. Overigens moet dit koor wel voor Mee dingen oppassen. In de eerite plaats dat het de dirigent wrtdurend in het oog houdt en toorts dat het in de sterke delen liet teveel forceert. Meer vaart Dirigent Rinus Luttikhuis had niet zo bar veel in de partituur gesnoeid. Een beetje meer vaart hier en daar zou het geheel zeker nog ten goede gekomen zijn n wat minder coupletten nu en iai zou eveneens aanbevelenswaardig zijn. En dit kan zonder schade voor het totale beeld, daar ie zangteksten over het algemeen toch niet best te verstaan zijn. W Twents Begeleidingsorkest msde voor de muzikale illustrafe Zeker niet onverdienstelijk, uur hier en daar nog wel bleekjts. Als mén wat meer met de asterie vertrouwd raakt, zal hierh zeker nog wel verbetering konen. De bezetting van deze operette is zeer omvangrijk en het is in I dit bestek zeker niet mogelijk hier iaextenso op in te gaan. We zullen ons dan ook moeten beperken tot de enkele hoofdfiguren en wat de overige rolbezetting betreft moeten volstaan met de bemerking, dat velen op de hun ioegevallen plaatsen ' zich met ïefde van hun taak hebben geheten. Titelrol rDe titelrol was in handen van ftans Fiselier, 'die hier een gesejüge boerenzoon typeerde die % affaires met nuchterheid beft, Zijn beide tegenspeelsters % ter Horst als de keurvorstin ■taieen Marijke Greven als Chris‘d van de Post gaven hem daar! goed partij, waarbij de laat■r ook „stimmlich" bepaald aar9 dingen bleek te kunnen doen. Herman Koershuis als de opperïiermeester Baron Webs viel a een opvallend goed begin later wat in zijn rol terug, terwijl Jan Nijhof een acceptabele Graaf Stanislaus op de planken zette. De zangtechniek bleek trouwens in beide gevallen nog wel wat verbetering te kunnen verdragen. Jan Wasser en Jos Broening

speelden de beide aftandse professoren vaak bijzonder aardig, maar moeten toch wel een beetje oppassen voor teveel charge. Uitstekend was ook het spel van Manny Lansink als Barones Adelaïde. Een aardig balletje in een choreografie van Marbert van 't Hoff wisselde het spel heel plezierig af. Samenvattend mogen wij constateren, dat Studio '65 met genoegen op deze première terug kan zien. Er waren talrijke open doekjes en ook de bijval aan het einde van de voorstelling loog er niet om. Bloemen aan het slot van de avond accentueerden de première-sfeer.