Avanonze kunstredacteur) •SCHEDE. — Het is eigenk wel erg wat er met de iziek van Franz Schubert gebeurd in de operette Das eimaderlhaus. En het is tuurlijk dubbel erg als een erette-vereniging dit werk tbrengt en dan op het proimma alleen maar zet dat : muziek van Schubert is. et-ingewijden denken dan Uicht dat Schubert dat alaaal zo bedoeld heeft, zonr te weten dat al die baEs teksten en al die bewerken naar Schubert’s muit gemaakt zijn. Eerlijk gegd hebben we af en toe gepverd bij die muzikale verdingen gisteravond in de fentse Schouwburg, waar ;t operettegezelschap Stuo ’65 deze operette uitacht voor een talrijk, voor t merendeel jong publiek, br die vele jongeren is dat c niet erg verantwoorde izikale opvoeding geweest, 'erigens met alle waarde'g waarop Studio ’65 zich n zijn taak gekweten heeft. laar goed, een man die zelf niets ■porlijks kon schrijven vergreep “ aan Schubert’s muziek en akte er een stukje theater van, 8; charmant overigens, maar ar“®k nog steeds onverantwoord, kk zij Schugert’s onvergankelijffiuziek is die operette heerlijk Meus gebleven en hebben de “ aanwezige zich echt kunnen ® gaan „auf Flügeln des Gesan'<■’ Maar laat men er wel om !ken dat Schubert die muziek 15 niet zo heeft gedacht, met Hindering van enkele liederen zoF »An die Musik,” die oorspronP^k werden gebracht. ■Mo '65 heeft het werk ondanks r® muzikale bezwaren met heel enthousiasme op de planken ■Wit, Het was een leuk kijkspel • dat nog wel ondanks het feit, fr ® handeling eigenlijk niet zo P veel inhoudt. Regisseur Max P weegberg, de bekende Forum*“!!«, heeft er naar gestreefd zo|*l mogelijk variatie in de hande■8 te brengen en trok het geheel r® enigszins naar een cabaretsfWr. die echt wel deed. I Vondsten E wdren vaak bijzonder spitse U'dsten in deze regie die duidden ï e® speelse wellicht hier en E chargerende geest. Eigelijk is dit een oprette waarin het koor vocaal niet zo erg veel te doen in feite niets, maar gisteravond is dat heel goed opgevangen en kreeg het koor toch nog een bepaalde taak. die heel goed werd veryuld. Er bleef van begin tot einde beweging op het toneel en heel fijne trekjes getuigden er van, dat Max van Weegberg echt wel een theaterman is, die uit niets toch nog handeling weet te halen. En decormaker Gé Madem had met nieuw-realistische decors, die een heel knap perspectief suggereerden, een sfeer weten te leggen die het wonderwel deed. Die decors bleven in de stijl van de romantische geheel en waren toch modem. Een knap staaltje van decorontwerp. i Toewijding De opvoering zelf getuigde van enorm veel liefde bij de opvoerenden. Men kan een amateurgroep natuurlijk niet alles aanrekenen, maar over het geheel genomen wist Studio ’65 van deze operette een aannemelijk geheel te maken Er werd met enorm veel toewijding gespeeld en gezongen en ook al waren niet allen steeds zeker van hun tekst, toch was het geheel het aanzien zeker waard. Men kon echt meeleven met die ietwat tragische amourette van de goede Schubert, die in de figuur van Frans Fiselier een knappe vertolker vond, zowel vocaal als wat spel betreft. Een echt ingetogen jongen, een beetje bleu, een beetje schuchter en toch karaktervol. Zijn „amour” betrof Tschöll’s dochter Hannerl, een van de drie meisjes uit dit gezin. Een knap en aantrekkelijk meisje dat we Schubert graag gegund hadden, maar dat door roddelpraat de componist in de steek liet en er met de charmeur Franz Schober vandoor ging. Wie heeft meegeleefd met het verhaal zal het deze Schober echt niet gegund hebben. Ria Huizinga was dat knappe meisje, een bijzonder aantrekkelijke toneelfiguur en qua spel vlot, gekimd en charmant. Dok „stimmlich” stond ze haar partij, zodanig zelfs dat men van haar veel kan verwachten als ze onder goede leiding komt en vooral aan de ademhalingstechniek gaat werken. Schober Die Schober, een van Schubert’s vrienden, werd met veel vaart gebracht door Jan Nijhof, die ook heel knap weet te zngen, maar toch vopral een charmeur is op de planken. Dat moet hij oveigens in deze operette ook zijn. De andere dochters Tschöll werden op heel bekoorlijke wijze gespeeld en gezongen door Rita Sanneman en Wilma Traanman en vader Tschöll kreeg een kostelijke weergave van Ep Bunskoek, van wie te zien is dat hij theaterroutine heeft. Zijn toneelvrouw (Greetje Landkroon) paste zich uitstekend bij hem aan. Zo waren er meer goede vertolkingen, die niet alle genoemd kunnen worden, maar die toch het geheel sterk maakten. We noemen b.v. alleen het kamermeisje, dat van Anny Twente een heel simpele maar een suggestieve vertolking kreeg. En dan Elly ter Horst die de opera-zangeres Grisi met verve speelde en zong, een echt jaloers katje. V rienden Schubert’s vrienden Von Schwind (Claes Broerse), Vogl (Bastiaan Cats) en Kupelwieser (John Joostens) vermaakten heel goed zichzelf en de toeschouwers en Peter Simons heeft als rechercheur Nowotny beslist veel toneeltalent aan de dag gelegd. Men kan dan aanvoeren dat het stemmateriaal bij de spelers niet altijd 100 pet. was, maar men bedenke hierbij dat het amateurs zijn, die zich heus wel van hun beste zijde lieten zien. En daarom zijn we heel goed gestemd over deze voorstelling van een operette, die op zichzelf niet zo heel veel handeling heeft, maar die door

Max van Weegberg toch in een knappe actie is gezet. Het Twents Begeleidingsorkest heeft zich onder de kundige leiding van Rinu Luttikhuis heel knap van zijn taak gekweten, ook al houden we er rekening mee dat die muzikanten eveneens amateurs zijn. Niet alles was helemaal gelijk en niet alles was helemaal zuiver, maar laten we waardering houden voor deze vorm van vrijetijdsbesteding, een heel charmante vorm. Het talrijke publiek bracht bijzonder veel open doekjes. Op 8 en 9 januari worden herhalingen van Das Dreimaderlhaus gegeven.

Een scène uit de opvoering van Das Dreimaderlhaus door Studio ’65 in Enschede met links bij de vleugel Frans Fiselier, die de rol van Frans Schubert speelt.