(Van onze kunstredacteur) ENSCHEDE - Wat een ongelooflijk genie was Paul Abraham toch, de componist van vele operettes. Wat een melodieus, wat een harmonieus, wat een technicus. Als je dan zijn operette „Die Blume von Hawaiï” hoort, dan kan men zeggen dat dit toch eigenlijk wel een dwaas verhaalt!e is, men zal nooit kunnen zeggen dat Abraham niet kon componeren. Een onvoorstelbare charme aan melodieën wist hij te schrijven, die volgens onze moderne experimentalisten niet meer tot deze tijd behoort, maar toch wel zo goed is dat een amateur-opera enopertettegezelschap als Studio ’65 uit Enschede er drie uitverkochte Twentse Schouwburgen mee heeft gevuld en volgende week dinsdag 12 november in De Hagen in Almelo waarschijnlijk ook wel een volle zaal zal krijgen We willen de Almeloërs alvast warm maken voor deze voorstelling, omdat hier enorm veel te genieten valt. De nieuwe Nederlandse vertaling van Jacques J. de Groot is zodanig dat men heel wat spitsheid en geestigheid hoort, dingen die deze operette tot een vermakelijk geheel maken, tot een show van allure. En in de muziek is er zoveel ritme, zoveel Schwung en zoveel vlotheid bijgebracht, dat men beslist niet de idee heeft, dat „Die Blume von Hawaiï” 44 jaar geleden werd gecomponeerd. Eerlijk gezegd hebben we ons kostelijk geamuseerd over deze muziek en een operette is toch in feite iets, waarmee men zich moet amuseren. Dat Studio’65 dit amusement heeft gegeven is heel prijzenswaardig, in deze tijd hebben we heel wat ontspanning nodig. Maar bovenal zijn we enthousiast over de manier waarop Studio’65 dit heeft gedaan. Het werd een meeslepende en overrompelende Hawaiïaanse show, met de meest vindingrijke situaties, dankzij de geniale regie van Johan Haagen. Hij heeft er

voor gezorgd, dat „Die Blume von Hawaiï zo levend en zó sprankelend overkwam, dat het talrijke publiek gisteravond in de Twentse Schouwburg herhaalde malen open doekjes gaf. En terecht. Vooral ook door de invoeging van een passerelle, wellicht voor het eerst in Twente. Solisten en Hawaiïaanse meisjes liepen nu als het ware midden in het publiek. Natuurlijkheid Het zou te ver voeren alle vondsten in deze regie op te sommen. Daarvoor waren ex te veel. Volstaan kan worden met de opmerking dat men een dergelijke vlotte en ontspannende en vrije en geestige operettesfeer maar weinig aantreft, zelfs bij beroepsgezelschappen. Als bijvoorbeeld Forum een operette brengt heeft men altijd nog enigszins de gedachte met een opera te doen te hebben. De amateurs van Studio’65 geven in feite veel meer, gooien zich als het ware helemaal in de figuren die ze moeten uitbeelden en bereiken daardoor een veel grotere natuurlijkheid. Zo ook gisteravond, ook al merkt men vocaal en technisch wel met amateurs te doen te hebben. Zij hebben hun beperkingen, maar die worden graag geaccepteerd als men de prestaties ziet en hoort. Homogeen En die prestaties logen er niet om. Artistiek directeur Rinus Luttikhuis heeft er een muzikaal homogeen en goed zingend ensemble van gemaakt. Men mocht soms een enkel tempo iets sneller hebben gedacht, wat Luttikhuis muzikaal deed was toch wel uitzonderlijk voor een amateur met beroepsmogelijkheden. Het spel van de Twentse Orkest Vereniging (ingestudeerd door Lex van Diepen) was heel acceptabel en vooral in de passages met de steelguitar zeer charmant. Alle hulde, ook voor deze instrumentale amateurs. En dan was er die voortreffelijke, sfeervolle en artistieke verantwoorde aankleding van Gé Madem, bijzonder knap en ook bijzonder inventief. Er was ook ’n choreografie van Beatrix Nieuwenhuis die volkomen in het geheel van dit zangspel paste en door de balletmeisjes met heel veel pit werd gebracht, vooral door Helma Hofsteei die ook als pop een enorm theatertalent demonstreerde. Solisten De kleding was door Henny Wildeman zo gaaf en stijlvol verzorgt,*

dat men hier niet onder behoefde te doen voor een beroepsgezelschap. Als we dan bij de solisten komen dan dient voorop te staan Jan Nijhof als John Buffy. Een heerlijk lichte stem, die nog wat meer volume zou kunnen krijgen, maar bovenal iemand met onmiskenbare acteurskwaliteiten. In elke situatie gaf hij een spel dat aller aandacht op zich concentreerde. Een acteur van het zuiverste water. Naast hem was het Anny Twente als Bessy Harrison, die overrompelend speelde. We hebben Anny Twente al eerder naar voren geschoven, omdat zij gewoon een natuurtalent is. Bijzonder aantrekkelijk ook als toneelfiguur. Echt een verrukkelijke Bessy, die ook een uiterst bekoorlijke stem heeft, doch met die stem oneindig veel meer zou kunnen doen als ze zich onder goede leiding stelde. Vocaal van niveau was Bastiaan Cats als Kanako, een stem die indruk maakt maar die ook wel gecontroleerd moet worden. Ook in zijn spel wist Bastiaan Cats te overtuigen als de leider van de Hawaiïaanse nationalisten. Joop Verdonk wist de rol van Prins Lilo Taro heel goed te spelen

en te zingen, maar zal in zijn spreekpartijen toch iets van zijn accent kwijt moeten. Ondanks een keelaandoening kon Hilde Vogelzang zich geheW handhaven als prinses Laya en Gerrit Wildeman was een onbetaalbare Jim Boy, goed van stem en sprankelend in zijn spel. Willem Ysebrands was de ideale toneelfiguur voor de Amerikaanse zeekapitein Harold Stone en Rna van Vliet heeft zich in spel en zang op de voorste rij geplaatst met haar vertolking van de rol van Susanne Provence. Een waardige en strenge gouverneur was Ep Bunskoek en een heel charmante en volkomen natuurlijk reagerende barkeeper was Ton Bosz. Tenslott was er nog Piet Scholten als een goed gespeelde Amerikaanse officier. Als geheel was dit een bijzonder onderhoudende en vermakelijke voorstelling, met een slot (dus voor de applaus-finale dat wel wat abrupt was. Wellicht is hier nog iets aan te doen. Het was heel begrijpelijk dat het publiek zo lang enthousiast was en minutenlang applaudiseerde. Wij hebben hieraan zelf ook meegedaan. Omdat Studio '65 dit verdient.

Rtta van Vliet als de revueartieste Susanne Provence en Gerrit Wildeman als de Amerikaanse cabaretier Jim Boy in „Die Blume von Hawaiï”

Het charmante ballet van Studio’65 in de operette „Die Blume von Hawaii’, waarbij Beatrix Nieuwenhuis de choreografie verzorgde.