Studio 65 met Engelse operette

(Vin onze kunstredacteur) ENSCHEDE — De geisha’s hebben zich nu ook vertoond in haar Japanse theehuis op het toneel van de Twentse Schouwburg te Enschede. Kennelijk zijn de Enschedeërs meer geïnteresseerd in deze Oosterse geneugten, dan de Almeloërs. Daar was De Hagen zaterdag jl. maar bezet met een handjevol mensen. In Enschede was de zaal gisteravond redelijk bezet, vanavond zijn er nog veel meer bij de tweede opvoering en a.s. zaterdag verwacht men een vol huis. Het operette-gezelschap Studio ’65 heeft met The Geisha van Sidney Jones dus echt wel succes. Een onzer muziekmedewerkers heeft naar aanleiding van de opvoering in Almelo terecht positieve opmerkingen gemaakt. Na gisterivond kunnen we dit nog wat aanvullen en beginnen op te merken dat Studio’65 een vooruitstrevende groep is onder goede leiding en met v*ak heel goed materiaal. Men werkt enorm hard voor zo’n opvoering en men beseft ook wat afwerking betekent. Het geheel ziet er bijzonder verzorgd uit. En dat is direct al heel belangrijk voor het succes. Een operette is immers vooral een kijkspel en als zodanig komt men bij The Geisha niets te kort. In een uitvoerige voorbeschouwing meldden we reeds dat dirigent Rinus Luttikhuis de tweede versie van deze operette heeft genomen, een versie die na Jones dood is gemaakt en er een acte aan heeft toegevoegd. Het geheel is er als verhaal nu beslist aantrekkelijker door geworden, maar men moet wel even vergeten dat er nu heel wat muziek bij is, die Sydney Jones niet geschreven zou hebben. De operette is er ook langer door geworden en we menen dat er hier en daar toch wel iets bekort kan worden, Er zijn zo af en toe wat uitgerekte sceries. Maar toch blijft het een zeer aantrekkelijk geheel. Regisseur Jan Siers. zelf lid van Studio’65, heeft een uitnemende beweging op het toneel weten te krijgen en deed zelfs enkele heel goede vondsten. Direct al bij de opening was er een, geestige ouvert.ure-dans, waarvoor de choreografie Beatrix Nieuwenhuis alle hulde verdient. Zij heeft trouwens het gehele werk door bijzonder leuke dingen laten doen door de danseressen. Speciaal noemen we hier de solodansers Ma rijke Obdeyn en Piet Scholten. En dan waren er de voortreffelijke en geheel in sfeer gehouden decors van Gé Madern die het kijkspel vervolmaakten. Nu we toch aan het kijken zijn: heel veel lof voor Henny Wildeman voor die talrijke kimono’s die zij ontwierp en knipte. En ook voor Lyll Voorveld die in haar salon Hely die prachtige Japanse kapsels vervaardigde. De grime van Bessels uit Deventer was ook verzorgd. Men kan zich indenken dat dit alles in een geraffineerde belichting wel boeide. Ten aanzien van de regie maken we toch nog een opmerking. Als geheel was die uitstekend, maar bij de Studio-leden bleef er individueel wel eens wat te verbeteren. Het lopen op een toneel is iets anders dan het lopen in huis. En hoeveel oncharmante bewegingen werden er niet met de benen gemaakt, ook bij het staan en bij het zitten: zo met de neuzen van de schoenen naar elkaar gedrukt: Twee waren er die in dit opzicht niet zondigden, n.1.

Arjiie Twente en Rita van Vliet. Zij kennen het vak natuurlijk. De regisseur zal dus nog individueler moeten gaan werken. De muzikale leider heeft met het Twents Operette Orkest heel wat weten te doen al hébben die orkestmusici maar permanent moeite met de stemming. Wat Rinus Luttikhuis wel zal moeten proberen is het tempo over het geheel wat op te voeren. Er waren nogal wat trage momenten, ook in de aria’s. Het kan alles vlotter, dan komt er ook meer vaart en tekening. Een enkel voorbeeld: als in het derde bedrijf Wun-Hsi zijn wijsgerig lied zingt moet terwille van het contrast het koorrefrein veel sneller. Merkwaardig dat het koor zelf intuïtief al aanvoelde want het was het orkest soms voor. Overigens een uitstekend zingend koor. Solisten Wat de solisten betreft was er vanzelfsprekend één die er boven uit stak. de sopraan Gini Huis in ’t Veld. die aan de Hengelose Muziekschool zo’n gedegen opleiding kreeg dat ze nu eerste coloratuursopraan is bij de Kon. Vlaamse Opera te Antwerpen. Dat was spel en zang van een formaat zoals men dat niet vaak meemaakt bij amateur-operette-vérenigingen. Zij was bovendien een uiterst bekoorlijke geisha Mimosa-San, die in feite een beetje weemoedig blijft onder haar verplicht lachen en dansen als geisha. Hier typeerde Gini Huis in ’t Veld uitnemend. Een ander talent was Annie Twente als de Francaise Juliette Durand. Ongelooflijk wat een voordrachtsgave heeft die Annie Twente, een talent dat zo een cabaret zou kunnen binnenstappen, na nog even meer lessen op zanggebied te hebben genomen. Ook Rita van Vliet

als de actrice Gladys Grant was heel vlot in haar spel, maar kan in haar verleiding iets geraffineerder worden. Enorm vermaakt hebben we ons om Jos Broenink als de Chinese theehuis-eigenaar Wun-Hsi, echt een creatie. En dan Jan Nijhof als de verliefde en daardoor onderdanige officier John Huston, uitnemend gespeeld, vlot en onhandig tezamen. Joop Poorthuis als Hiro Katana kan iets meer geven, maar als hij zich onder goede leiding stelt kan er met die stem heel wat gebeuren. Willem Ysebrands was een aantrekkelijk uitziende Reginald Fairfax, een officier waar de vrouwen echt wel naar kijken. Maar het lijkt ons dat het een teleurstelling voor die vrouwen wordt, want verliefd zijn kan hij niet. Althans niet op liet toneel: die arme Mimosa San en die kattige Gladys Grant werden wei heel onhandig aangepakt. Laat Ysebrands bij de volgende opvoeringen nu eens net doen of het echt is. Gerrit Wildeman als Donald Morton was veel natuurlijker. Pauze-thee En dan drie kleine vrouwenrollen, klein maar belangrijk en bij Studio’65 in goede handen: mrs. Daisy Hurst door Lyll Voorveld (denk om de beenhoudingen), KikiSan door Wilma Boers (met een aangeboren charme) en serveerster Jane door Marijke Jansen op de Haar (met de aan haar taak eigen onopvallendheid). Voor allen was er veel applaus en aan het slot een pakkende finale met alle medewerkenden. Dus vanavond of zaterdagavond naar ’t Japanse theehuis met de vele mooie geisha’s in de Twentse Schouwburg te Enschede. Een suggestie: laat men zaterdagavond nu eens in de pauze geen koffie maar thee schenken en dat laten doen door de geisha’s. Het publiek wil die meisjes ook wel eens van dichtbij bekijken. Ze zijn de moeite waard!

Een kleurrijke scène bij de opvoering van The Geisha door de operette-vereniging Studio ’65 in Enschede.