wvr— Op een toneel van 6 bij 4 een operette te brengen, waaraan, naast de solisten een koor vaneen 60 man medewerking verleent, eist een bijna militair disciplinerende regie, maar is, waar zangers (-essen) bijna nooit tegelijkertijd met een toneeltalent begiftigd schijnen te te zijn, practisch onbegonnen werk. Op de. uitvoering van Zaterdagavond van Carl Zeilers „Der Vogelhandler” deed het gemis aan een goede schouwburgzaal met goed geoutilleerd toneel zich weer schrijnend gevoelen, gebrek aan ruimte, maar vooral aan diepte zullen zéker mede oorzaak zijn geweest dat het koor zich vooral .in II en 111 zo moeilijk wist te plaatsen en ta bewegen. De inzet was leuk, vlot: met name Theo Smit wist, ondanks zijn costuum dat elke rechtgeaarde toneeldilettant een compleet minderwaar-; digheidscomplex bezorgd zou hebben, reeds dadelijk'„het verhaak’ aardig gezongen en goed gespeeld in te leiden en opvallend goed spel van Mej. An. Waal als Barones Adelaïde deed ons toneelhart goed. Kostelijk typeerde zij de trouwlustige hofdame die haar affecties, aanvankelijk gericht op (de op de première zo jammerlijk verkouden) Stanisloys, geredelijk o ver brengt op diens oom met wie zij ten slotte de tocht inde huwelijksboot wel zal aanvangen. Een dergelijke figuur zonder chargéren niet alleen te brengen, maar zo zuiver in toon gehouden met talrijke kleine .trekjes fijn voluit te tekenen is slechts weigen gegeven. Zij was hierin wel een sterke tegenpool van haar voornaamste tegenspeler, de heer de Vries, die door zijn zwaar chargéren een volkomen onaanvaardbare caricaturale vertolking gaf van Baron von Weps ' Jammer, waar èrgens, geldt zéker op de planken „overdaad schaadt!” Overigens: 'het geheel was charmant, aardig, leuk en genoeglijk. Het bezorgde het publiek, dat de zaal tot de laatste plaats bezette een uiterst gezellige avond. Jan Mak als de vogelkoopman stal met zang en spel niet alleen de harten van de dames öp, maar ongetwijfeld ook van vele vóór het toneel en Beppie Stolp als Christel heeft nu eenmaal alles mee om aan deze rol die charme te verlenen waaraan mannen hun harten plegen te verliezen. De keurvorstin bracht ons het debuut van Mevrouw Nel Roos. Als spéélster beschikt zij nog niet over die routine waarvan de andere, hierboven genoemde spelers en speelster reeds blijk gaven. Een miserabele toneelverlichting, waarmede het niet mogelijk bleek effecten die aan een operettevoorstelling die aardige stemmingsnoot te verlenen die het geheel als schouwspel zo aantrekkelijk kan maken, èn de reeds genoemde tè kléine ruimte, heeft de Zaanse operettevereniging niet – verhinderd enthousiast werkende een voorstelling te brengen die gezien mocht worden en met de belangstelling die zij heeft bij het Wormerveerse publiek heeft gij haar bestaansrecht volkomen bewezen. Moge slechts een maecenas opstaan die het werken van dit troepje blijft mogelijk maken, het verdient het. S.K. VAN ONZE MUZIEKRECENSENT. Zij, die de muziek als één van de hoogste uitingen beschouwen van de menselijke geest, zo niet de hoogste, die de muzikale vormen kennen als zichzelf, (alleen wat beter), die met Bach, Mozart en nog enkele andere grote góden omgaan of het hun beste vrienden zijn, (en zij zijn het ook), zij zien meestal wat neer op de opera en een operette komt niet eens in aanmerking om (muzikaal) bekeken te worden. Ik moet U, als ik eerlijk ben, bekennen, dat ook ik iets van dit purisme in mij heb en ik ging vroeger b.v. slechts zelden naar een operette, maar des temeer bezocht ik de concerten van onze instellingen, waar op de programma’s de woorden grote- en kleine terts, of overeenkomstige buitenlandse uitdrukkingen, veelvuldig • voorkwamen. Maar wie alle muzikale _ ballast van zich af kan werpen en zich kan verheugen in alleen maar schone klank, voor hem kan toch ook veel charme gelegen zijn ineen zangspel, geschreven door één, die weet wat mooi klinkt, die de instrumenten kent en die weet hoe men er voor moet schrijven.

Veel goed» 4e horen. Wees stil, puritein in mij, ook de groten hebben zich op dit terrein begeven, en natuurlijk op hun hoogte, werken geschonken, die van zelf sprekend de moeite van het aanhoren waard zijn, maar ook de mindere góden hebben hun gelukkige ogenblikken gehad, en bloos dus niet, als je tot de ontdekking bent gekomen, dat je je deze avond kostelijk hebt vermaakt, en dat je dat niet anders uitdrukt, omdat je het werkwoord „genieten” nu eenmaal gewend bent alleen in zeldzame gevallen te verbuigen. Ja, er was veel goeds te horen en was dit blijde stuk vol speelse mooie melodieën, opgevoerd op een toneel van behoorlijke afmetingen en voor een zaal met een goede acoustiek, dan hadden we nog wel wat beters gehoord en gezien. Wilt U details? Goed! Een mooi orkest met een stel blazers, om, als het wat kouder wordt, Uw hoed voor af te nemen, een goed koor. Af en toe tussen orkest en zangers wat verschil van mening over het tempo en bij de zangsoli won het orkest het meestal te duidelijk .in klankvolume van de solist. Nel Roos als Keurvorstin had een Wjat scherpe stem met veel keelgeluid, An Waal zong te weinig alleen om haar apart te bespreken en ik zou me op het terrein van m’n toneelcollega begeven, als ik zei, dat ze ook kostelijk acteerde, Cees de Vries, als Baron van Weps, was uitstekend, zijn tegenspeler, Jan v. de Geer, blijft buiten bespreking wegens zijn keelaandoening, al gaf die in het begin reden tot niet uit de toon vallende hilariteit, Adam, de vogelkoopman, bewees, dat hij veel f-an zijn vogels geleerd had. Jan Mak gebruikte zijn mooie stem met alle gloed, die we van hem kennen1' ën we gunden hem zijn lieve verloofde uiteindelijk graag, Bep Stolp’s stem is wat zacht, maar mooi en beschaafd, daar heeft de begeleiding maar rekening mee te houden. Dorpsschout, professorenduo en andere kleine rollen werden naar behoren vertolkt, zodat Mevr. Roos-Van Hoorn en haar medewerkenden zeer tevreden kunnen zijn en de bloemen welverdiend waren. V.d. Veen.

J. Mak. De Vogelkoopman.