Adamski's ontmoeting met een Venus-bewoner cnEMAAtin» 1-» r, A yato-ifc in rif» C'. Q11 f Dm I Cf*Tl f* WflfStilH 17 Ic'lT» Vfl n T/nnn c l

,De ontmoeting had plaats in de Californisclie woestijn, 17 km van Desert Centre in de richting van Paclier, in Arizona”. Zo begint in rapportstijl het zakelijk bedoelde verslag dat George Adamski, leraar ^ philososoof en amateur-sterrekundige, van zijn ontmoeting met een Venus-bewoner heeft opgnsteld. En met een „To whorn it may concern” beginnen de beëdigde verklaringen van zijn drie getuigen Alfred Barley, Aliee Wells, Lucy McKinnis en het echtpaar dr Williamson, die per notariële acte Adamski verslag bevestigen.

Jaren van studie en exploratie naar de hebbelijkheden der vliegende schotels, naar hun behoedzaamheid n om volksoplopen te vermijden, brach- v ten de amateur-sterrekundige ertoe g zyn geluk te gaan proberen in de ^ Californische woestijn, de dorre men- ^ geling van zand en rotsblokken waar g slechts kleine struiken en zilverwitte s hulst voor vegetatieve meubilering j, zorgen. Terzijde van de autoweg wa- j ren Adamski en zijn gezellen de tijd r aan het verdrijven met een picnic en j. het maken van enkele foto’s, toen een ^ vliegtuig laag over de rand van een nabijgelegen berg kwam scheren en c nauwelijks was het toestel tot een ^ stip verschrompeld of opnieuw richt- j, te zich hun aandacht naar de berg. c Daarboven hoog in de lucht en zon- ^ der enig geluid te maken bevond zich ^ een reusachtig sigaarvormig en zil- % verkleurig luchtschip, zonder vleu- ^ gels of andere uitbouw. Op het eerste j gezicht leek het op de romp van een £ reusachtig schip, terwijl de zonne- ^ stralen weerkaatsten van zijn onbe- c schilderde flanken. Met verrekijkers J bezien vertoonde het een oranje bo- ^ venkant en een kenteken, dat dr Wil- ( liamson, die bij de luchtmacht ge- f diend had niet wist thuis te brengen. ; „Een onvergetelijk gezicht!” no- 1 teert Adamski in zijn verslag. „Het : kon gemakkelijk worden opgemerkt : door passerende automobilisten, maar 1 betrekkelijk weinig mensen hebben 1 ! geleerd naar boven te kijken. Dit ] geldt in het bijzonder voor autorij- : ders, die op een open hoofdweg rij- i den. Hun oog is gericht op de weg vooruit”. 1

De schotel landt In allerijl en opwinding werden de nodige besluiten genomen. Adamski was ervan overtuigd, dat het luchtschip hem kwam zoeken en vond het dus niet behoorlijk het te laten wachten. Met twee van zijn vrienden en gewapend. Met een 15 cm telescoop, statief en camera reed hij door een karrespoor in de richting van het geluidloze fenomeen over scherpe stenen, gebroken flessen en scherven tot het toestel juist boven de auto leek te zweven. Toen gingen de vrienden naaide anderen terug op verzoek van Adamski, die alleen bleef met zijn hoop op een landing van een vliegende schotel, die zich van het sigaarvormige moederschip naar zijn verwachting zou kunnen losmaken. Nauwelijks vijf minuten waren sinds het vertrek van de auto verlopen of Adamski’s aandacht werd getrokken door een lichtflits in de hemel en vrijwel onmiddellijk daarna verscheen een prachtig klein luchtvaartuig, zwevend in het zadel tussen twee bergtoppen en in stilte landend op een beschutte plek op ongeveer 800 meter afstand. Alleen het onderste deel ervan verdween achter de bergrand, het hoepelvormige bovenstuk bleef zichtbaar voor Adamski en zijn camera, waarmee hij in alle haast niet minder dan zeven films aan het tafereel verdeed. Daarna ontdekte hij op ongeveer vierhonderd meter afstand een man, die hem wenkte en bij de ontmoeting een bewoner van Venus bleek, per schotel naar de aar-

v enus-bewoner De ondernemende astroloog liet over deze kans geen woestijngras groeien en nam het buitenaardse fenomeen zo goed op, dat hij zelfs in staat is een geschatte lengte (1,65 meter) en een getaxeerd gewicht van 135 pond te noteren, naast bijzonderheden over ’s mans ski-broek, zijn lange haren en zijn wijze en liefdevolle gezicht, dat rond was met een bijzonder hoog voorhoofd en grote, kalme grijsgroene ogen. Zijn huidskleur was gelijkmatig bruin, verbrand door de zon, terwijl zijn haar zandkleurig was en in golven tot op zijn schouders hing. De begroeting tussen de respectievelijke bewoners van Venus en Aarde werd geheel door de eerste bepaald. T' ] * \ | Prae-historische | | ruimteschepen f j Geen handdruk maar eenvoudig de handpalmen tegen elkaar. Planeet’s wijs, planeet’s eer! Daarna ontwikkelde zich via geestesconcentratie en gebarentaal een gesprek waaruit de inquisitieve Adamski te weten kwam, dat de tengere figuur voor hem, met de vliegende sigaar van Venus was gekomen, het ruimteschip tevens moederschip was voor de vliegende schotel waarmee de landing had plaats gehad, de aandrijving berustte op de „wet van aantrekking en afstoting”, er van allerlei planeten ruimtemensen komen en nog veel meer curiositeiten, door Adamski nauwkeurig in zijn verslag genoteerd en vermeld in het boek: „De vliegende schotels zijn geland”, dat dezer dagen bij de Uitgeverij W. P. van Stockum en Zoon te ’s-Gravenhage is verschenen. Stemmen als muziek Uitgebreid beschrijft Adamski het vertrek van de vliegende schotel en hoe hij bij een tweede daling enige tijd later de foto’s maakte die in het boek zijn afgedrukt. Het wonderlijke toestel, dat het midden houdt tussen een kaasstolp en een lampekap is aan Je onderkant voorzien van intrekbare landingsbollen, zodat de landing in iedere richting kan plaats vinden en heeft van boven een gloeiende kop en ipzij een even gloeiende rand. Door latrijspoorten in de zijwand zag \damski nog enkele zeer knappe passagiers, van wie de stemmen als mudek klonken; door draaiing van de schijven, waaruit de rand van het toestel samengesteld was, vertrok het vliegapparaat daarna weer, vermoedelijk op weg naar zijn sigaarvormige moeder. Verder willen wij niet vooruitlopen op hèt plezier, dat aspirantlezers aan

het boek van Desmond Leslie en George Adamski kunnen beleven. Wij willen de voetafdruk van de Venusbewoner, zijn handschrift evengoed terzijde laten als Leslie’s nogal accult aandoende beschouwingen over het verloren land Atlantis, de levilutie van vliegende schotels en St Theresia van Avila en zijn ongetemde interpretatie van Walmiki’s Ramargana, waaruit hij afleidt, dat de praehistorie zwaar ging van ruimte-schepen, van planeet naar planeet zwevend, dank zij vibratie in muzikale of andere vorm in kwikmotoren. Het boek is ongevaarfijk, omdat het zo argeloos is, maar beslist amusant, voor wie zich een avond in bizarre fantasieën wil storten. Er valt kosmische bittertafelphilosophie in te genieten en een overdaad ! - - -

aan ongeordend materiaal, dat het bestaan van ruimte-schepen moet aantonen. Atoom-kracht ? Markant voor de stoutheid van sommige menselijke dromen is echter een passage, die geciteerd zou zijn uit de Mahabharata, meer dan drieduizend jaar geleden in het Sanskriet geschreven. „Een vlammend projectiel met een glans als van rookloos vuur werd afgeschoten. De legers werden plotseling in een dikke duisternis gehuld. Alle windstreken werden plotseling in duisternis gehuld. Winden begonnen onheilspellend te waaien. Hoog in de lucht begonnen rommelende wolken bloed te regenen. Ook de elementen schenen in razernij te ver keren. De zon scheen rond te draaien De door de hitte van het wapen verschroeide wereld leek in koortstoestand. Olifanten renden in dodelijke angst rond, verschroeid door de macht van het wapen en zochten bescherming tegen de verschrikkelijke kracht ervan. Zelfs het water werd gloeiend en de schepselen, die in het water leven, schenen te branden.

De vijanden vielen als bomen, die neerstorten door een laaiend vuur, machtige olifanten vielen verbrand door dat wapen, overal in de omtrek neer. Andere renden geschroeid her en der rond en bulkten angstig in het brandende woud. De rossen en wagens werden verbrand door de kracht van het wapen en leken op boomstronken, die in een bosbrand verteerd waren. Duizenden wagens vielen allerwege neer. Vervolgens onttrok de duisternis het hele leger aan het oog.... Koele winden begonnen te waaien. Alle windstreken werden helder en doorzichtig. Toen kregen we een wonderlijk schouwspel te zien. Weggebrand door de verschrikkelijke macht van het wapen kon men de gestalten van de gesneuvelden zelfs niet onderscheiden. We hebben nooit iets gehoord of gezien, dat dat wapen evenaarde”. Wij twintigste eeuwers helaas wel. Wij gèloven nog steeds in een technische vooruitgang op aarde al hebben we geen redenen om aan dat geloof zo angstvallig vast te houden, als de heren Leslie en Adamski van hun tijdgenoten veronderstellen.

Een van de foto’s door Adamski van de Vliegende Schotel gemaakt via zijn 6-inch telescoop. . ■ .. —i " . In

Desert Centre op 20 November 1852. Bij de pijl juist tussen de heuvels het vaartuig waarmee de verkenner van V enus is geland.