(Jok de in Tilburg reeds meerdere malen gespeelde operetti e „Die Csardasfürstin” van Emmei rich Kalman, bleek niet bij mach „ te zóveel publiek te trekken, da " het Centrum-Theater, waar dez< J dinsdagavond door de Brabantt se Operette Spelers werd gebrach geheel bezet was, al was de belangstelling overigens bevredi5 gend. Het uitvoeren van een operette is en blijft voor een amateurge■ zelschap een grote opgave, waarE bij de voetangels en klemmen dei mate groot in aantal zijn, dat hei ' al ’n prestatie op zich is, wanneer men de meeste hiervan weel ' te omzeilen. De Brab. OperetteSpelers zijn hierin zeer zeker ge! slaagd, waardoor het geheel als ' aanvaardbaar kan worden aange■ merkt. Zoals wij bij dit gezel| schap al meer hebben mogen op■ merken, gaf ook deze keer hel geheel weer een uitstekend verzorgde indruk. Zowel de decors als de costumes konden de toets der kritiek glansrijk doorstaan, terwijl ook de grime in goede handen bleek. De inhoud van de operette is er een op het bekende stramien nl. 1 handelend over een liefde die wel iswaar wederkerig is, maar belemmerd wordt door de niet over . eenstemmende kleur van ’t bloed. De vader tracht het huwelijk van zijn oogappel te verhinderen, waarin hij na veel wederwaardigheden natuurlijk niet slaagt. Tussen dit alles door dartelt een graaf (de meest dankbare rol in het stuk) die belust is op soubrettes en verder gebruikt wordt om de hele zaak tot een goed einde te brengen. Deze gegevens plus de muziek van Emmerich Kalman zijn vanzelfsprekend in staat een operette-minded publiek ’n feestelijke avond te bezorgen, waartoe gisteren avond het spel en de zang van de medewerkenden ongetwijfeld hèt hunne hebben bijgedragen, ondanks het feit, dat er toch wel enkele tekortkomingen waren, die op de eerste plaats moeten worden toegeschreven aan première moeilijkheden (te weinig vaart in sommige scènes enz.) Daar zelfs de grootste acteurs en actrices last hebben van zenuwen, kunnen wij het amateurs bezwaarlijk kwalijk nemen wanneer ze in hun tekst eens haperen en wanneer de samenwerking tussen orkest en solisten met koor hier en daar eens niet onberispelijk verloopt. Dit te meer, omdat ook hier het orkest dezelfde bezwaren meebracht als te doen gebruikelijk bij gelegenheidsorkesten, die geen kans krijgen voldoende te repeteren met het ensemble. Behoudens de gewraakte oneffenheden, heeft men zich echter onder leiding van de kundige dirigent Bertus v.d. Vliet met bravour dOor de moeilijkheden heengeslagen. Het koor bleef ook op momenten waar de muziek aanleiding gaf tot meer dan gewoon enthousiasme, in alle opzichten beschaafd. Ook de stemverhou-ding was buitengewoon goed. Daar bovendien de regie van de heer De Laat in het algemeen wel voldeed, kan gesproken worden van een avond die opvallend veel goede momenten inhield. Wat de solisten, betreft willen wij op de eerste plaats een compliment niet onthouden aan Jos Brekelmans. Deze had weliswaar als graaf Boni Kancsianu een zeer dankbare rol, maar hij. wist deze dan ook zowel wat zang als spél betreft, volledig uit te buiten, waardoor hij een groot gedeelte van het succes voor zich opeiste. Ook Mia Besselink als Sylva Varescu (iets zwakker in haar spel) en Rinus Hesselberth als Edwin Ronald, alsmede Anton Wilke als Feri von Kerekes, pasten zich hierbij uitstekend aan en vormden met Brekelmans een operette kwartet dat in verschillende scènes de nodige vaart wist te brengen. Jan van Belkom als Leopold-Maria, Mies Huysmans als zijn vrouw Anhilte, Ans van Leersum als Gravin Stasi (sterker in spel als in zang) completeerden op waardige wijze de rij der belangrijkste solisten. Ook de kleinere rollen waarvan we Jan v.d. Pol als luitenant Eugen von Rohnsdorf liever wat soldatesker zagen, waren behoorlijk be- • zet. Wanneer wij tenslotte nog opgemerkt hebben, dat het begin der derde acte wel wat aarzelend verliep, dan mogen wij toch al met al constateren, dat de Brabantse Operette Spelers een avond hebben gebracht, waaraan de bezoekers, waaronder zich ! ook de burgemeester bevond, veel plezier hebben beleefd en die het ; beste doet verwachten voor de heropvoering. Er waren bloemen voor de overige solisten en medevoor de oveigé solisten en mede- ’ werkers, met veel en verdiend applaus van het publiek.