KAMPEN. Het jaarlijkse evenement van de R.K. Operaen Operettevereniging St. Caecilia heeft weer zijn beslag gekregen inde eerste van drie opvoeringen van de operette „Monika” van Nico Dostal. Deze operette heeft een uitverkocht huis in verrukking gebracht door het kleurrijke spel en de veelvuldige vlotte scènes in het Zwarte Woud. Na een goed gespeelde inleiding, was er direct al de vreugde op de Geislinger Hof, waar Marieke (Dini Klappe) bruiloft vierde en de uitzet door de bevolking van het Glotterdal op een boerenwagen wordt gepakt. Doch de verplichtingen, die men voor deze uitzet heeft aangegaan met Zonnewaard (Ant. v.d. Berg) veroorzaken een moeilijkheid: Monika (Cis Milani) of Rosel (Cobi Bossink) zullen ter compensatie als huwelijkspartner moeten dienen voor de al op jaren zijnde Zonnewaard. Wanneer deze dan uiteindelijk door een intrige van het toneel wordt verdreven, zijn zowel Monika als Rosel de bruidjes van Horst Diederik (Jan Mossel) en Anton Gruber (Henk van Mierlo). Dit alles zou de naam van operette niet mogen dragen, wanneer er de nodige romantiek aan ontbrak.

Op de allereerste plaats is er een bijzonder soort harmonie in de operette-gamma, in het liefdesspel van Monika, Rosel en Zonnewaard. „Wil jij of jij: ’t is mij gelijk!”; met karakteristieke orkestratie. Gebaren en gestalten van deze mensen met echt toneelspelersbloed spraken ineen doordringende taal van natuurlijke vrolijkheid, vooral ook bij het optreden van Gruber, Geislinger en Vera (mevr. Bremer-Drenth). Van de vele aantrekkelijke melodieën verdienen zeker nog wel vermeld de duetten voor Monika eri Horst Diederik uit ’t eerste en dat van Rosel en Anton in het derde bedrijf.

Minder boeiend en buiten het karakteristieke begeleidingsrhythme lag de tango voor Diederik: te concertachtig. Zonder de nodige gevoelszet bleef ook het wereldberoemde „Heimatsland”, inde vertaling van „Vaderland”. Hier ontbrak ten enenmale het nodige sentiment, de drang naar de geboortegrond. Ook viel de eerste dans (een gewoon rhythmisch bewegingsspel), die de schapendans vooraf ging, geheel uit de toon van de ongeëvenaarde prachtige bruiloftsfeesten van het hooggebergte. Het décor paste zich volkomen aan bij de landelijke sfeer. Het was vervaardigd door B. de Kleine De artistieke orkestratie was bijzonder goed: alle hulde voor de bekwame dirigent J. J. v. Mierlo. „Monika” behoort ongetwijfeld tot de plezierigste van de hedendaagse operettes, die door „Sint Caecilia” zijn opgevoerd. Naast de vele onderbrekingen bij open doek, was er een langdurige dankbaarheid aan ’t slot, waar de dames-solisten bloemen werden aangeboden. Er was een welverdiende dubbele bloemenhulde voor mevr. Bremer-Drenth en mej. Cobi Bossink.