<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
	<title>Ds Hugenholtz, de laatste uit een predikantengeslacht Dertig generaties predikten ’t Evangelie</title>
	<p>De laatste pastor uit het predikantengeslacht Hugenholtz, wordt Eerste Kerstdag 65 jaar. Dat betekent dan tevens, dat voorlopig geen telg uit het geslacht Hugenholtz de kansel van de Hervormde Kerk zal opgaan om het Evangelie te verkondigen, zoals de laatste driehonderd jaren zonder onderbreking het geval is geweest. Ds. G. W. K. Hugenholtz in Nijkerkerveen, een plattelandsdorpje inde gemeente Nijkerk, is de dertigste herder, die de roeping van zijn voorvader, Ds. Friedrich Wilhelm Hugenholz uit Wetter in Bentheim (Duitsland), volgde. Ds. Friedrich Wilhelm werd in Wetter geboren in 1693, Hij deed in 1718 zijn intrede in Iserlohn en arbeidde daarna nog enige jaren in Schüttorf. Op jonge leeftijd, in 1730, stierf h(j, maar zijn naam leeft tot op de dag van heden voort. Het geslacht bracht eminente predikers voort, die in vele plaatsen van ons land hebben gestaan. De dominee uit Nijkerkerveen sluit deze rij van dertig predikanten thans af. Hij is de laatste, die de familietraditie voortzette en handhaafde. De twee zoons van Ds. G. W. K. Hugenholz hebben de stem van het bloed nog niet verstaan. Eén wordt radiotechnicus, de andere studeert voor medicus en zal dus de lichamelijke nood gaan bestrijden. Niettemin hoopt de bijna 65-jarige predikant, dat eens één van de twee, net als hij, op het laatste moment toch nog het oude pad, dat steeds nieuw blijft, zal betreden. Ds. Hugenholz werd te Zuid-Bejjerland geboren. Zijn jeugd bracht hij door in Axel, waar zijn vader predikant was. In Amsterdam volgde hij het Gereformeerd gymnasium, maar zijn leraren schudden ’t hoofd: er zou weinig van hem terecht komen. Hij had geen studiehoofd. Toen koningin Wïlhelmina enkele dagen inde stad was, liet hij de school voor wat ze was. Hij nam zijn pakje brood mee en stond uren lang voor het paleis op wacht om naar de schildwachten te kijken. Zo spijbelde hij vele dagen. „Maar”, zo voegde Ds. Hugenholtz aan dit verhaal toe, „ik was bovendien wel eens erg ondeugend, .k ging, tenslotte naar de kweekschool en dat lukte. In Zeeland ben ik als onderwijzer begonnen, maar toen ik de kans schoon zag, vertrok ik naar Utrecht. Dat deed ik speciaal om dan aan de universiteit te kunnen studeren. Mijn speelsheid was ik kwijt geraakt. Nadat ik staatsexamen A had gedaan, ging in vervulling wat menigeen gehoopt had: ik studeerde aan de theologische faculteit. Nu moet ik er bij vertellen, dat ik inde ruim vier Jaren, die ik in Utrecht doorbracht, veel werk heb verricht voor sociaal misdeelden en drankzuchtigen. Bij dit werk zag ik de ontstellende geestelijke nood en ik besefte, dat men die niet anders en niet beter kon bestrijden dan met geestelijke rijkdom. Ik moest dus predikant worden”. Ds. Hugenholtz is het geworden. Op 19 Mei 1929 werd hij door prof. Dr. A. H. den Hertog uit Amsterdam, in zijn eerste gemeente Schellingwoude, bevestigd. Na ongeveer twee en een half jaar verwisselde hij deze plaats voor Klaaswaal, waar hij 14 jaar heeft gearbeid. In 1946 ging hij voor drie jaar naar Woubrugge, om tenslotte de laatste zes jaren door te brengen in Nijkerkerveen. Zoals in alle plaatsen, heeft hij veel voor de plaatseiyke school gedaan. De jeugd heeft zijn liefde, en zijn onderwtjzerspraktijk komt hem bij het geven van catechisatie zeer van pas.</p>
	<p>Natuurlijk heeft hij zitting in het bestuur van de Stichting voor Maatschappelijk en Cultureel werk en steunt hjj de arbeid van de b.1.0.- school in Nijkerk. Ook het zendingswerk geniet zijn bijzondere belangstelling, terwijl hij voorts nog lid is van de Rotarybeweging. Op 1 Mei van het volgende jaar zal Ds. Hugenholtz met emeritaat gaan. Dat gaat niet van harte. Hij voelt zich nog gezond en flink en in staat tot veel werk. Nijkerkerveen zal hem wel zien vertrekken, want het sociale werk trekt hem nog steeds. In Rotterdam hoopt hij nog enkele jaren als hulpprediker te mogen werken en de kans daarvoor is aanwezig. „Ik betreur het, dat ik met emeritaat ga”, aldus besloot Ds. Hugenholtz ons gesprek, „want aan een bijna driehonderdjarige geschiedenis komt een eind, al geef ik nimmer de hoop op, dat er misschien al weer in eén volgend geslacht een Ds. Hugenholtz zal zijn”.</p>
</text>
