(Von onze speciale verslaggever) Dr. mr. W. Hugenholtz (55) te Leiden is het levende bewijs, dat een mens bergen kan verzetten. Als voorzitter van de Nederlandse Vereniging tot Bescherming van Dieren, voorzitter van de Wereld Federatie voor de Dierenbescherming, voorzitter van de Leidse afdeling en adviseur van de Politiebond voor de Dierenbescherming, stond en staat hij nu al dertig jaar organisatorisch op de bres voor het „vertrapte” dier. Die dierenbescherming en een drukke advocatenpraktijk samen hebben hem niet verhinderd een zevental juridische standaardwerken te schrijven, noch zich de historie als hobby te kiezen. Wat dit laatste betreft, het bracht hem ertoe de Vereniging van Vrienden van Veere op te richten en te beginnen aan een boek over de geschiedenis van dit historische Zeeuwse stadje, waaraan hij zijn hart heeft verpand.

Tijdens het derde vierjaarlijkse congres van de Wereldfederatie tot Bescherming van Dieren van 17 tot 23 mei in Zürich treedt mr. Hugenholtz af als president van deze organisatie. Ruim tien miljoen leden uit vijfenveertig verschillende landen zijn inde aangesloten bonden verenigd. Acht jaar geleden nam mr. Hugenholtz zelf het initiatief tot de oprichting van de wereldfederatie. Thans wil ja moet hij het werk aan anderen

overgeven. „Je moet weggaan, als je zelf en ook anderen je vertrek jammer vinden”, zegt deze zoon uiteen oud Zeeuws domineesgslacht het oudste (300-jarige) predikantengeslacht van ons land, waaruit voorzaten ook de kerk in Drenthe hebben gediend. In zijn rijk met allerhande historische stukken gestoffeerde werkkamer praten we met hem over dat komende afscheid. „Ik moet mezelf langzamerhand beperkingen gaan opleggen. De krachten van een mens zijn niet onuitputtelijk en ik krijg een beetje het gevoel roofbouw gepleegd te hebben op mijn eigen krachten. Dag en nacht heb ik gewerkt. Elke minuut was ingedeeld. Vrije zondagen waren er niet”.