a n Ad- schot en Boskamp: Zeg, kun je zwijgen? V oor j echot P ae_zooveelste maal hebben Van Aei op het h Bo®kan“P elkander ween- gevonden ïiVoii_gr)Un 200 vertrouwde tooiieel van den *r0U\vde ‘ouw-burg te midden van even ver re v ep beproefde collega's en de premiè Di<aiw' . ’>^e8i kun je zwegen?’’. toonde op i'en ■ *°<*eer deze twee komieke steunpila ''kagd ïlet gezelschap aan elkaar zijn ge 'lot en •• n samenspel verliep zoo hstiseh Zp •kru.isten de degens van hun humo der aanVel'nuft zoo slagvaardig, dat men eer VoerinB. iee!1 vlijtigste dan aan een eerste op ,.Ze„K Ta'b kunnen denken. van jV k,JQ je zwijgen?” is een bewerking t»'aar|ne een dier Fransche blijspelen, öUnder ■°or{=aails weinig gezwegen en nog 'v6rkin„ Verzw6geh: wordt. .Men diende dé l>e benh \ op a^s «Leugens op muziek'’ van *plten<i eti' etogen wordt er in dit stuk ont lijk .' e. doch muziek wordt er betrekke «laar in gemaakt'. De kampioen-leuge 'erbij, n0ct' van Aerschot als Adolphe Pré hja jj V® ze Adolnhe Précoibin lieeft zich bij d;u , clltgeloovige t vrouw Régine en onder ver\v0reiln'ssen en verwanten een reputatie hij jn \®n van „koen luchtvaarder”, ofschoon 'ar» "®rkelijkheid nimmer , een luchtballon «ebe aj3li heeft aanschouwd. Zijn aëronaut! *el j0,a'°nturen dienen slechts als voorwend *aans fheel ander e avonturen, dié zich door Hen darijs heel wat dichter bij den bega 0nverk°(nc* .afspelen. Wanneer zijn vriend, de Hen k boemelaar Hypolite Bocard — too’ zich voorstellen wat Boskamp van ,a«rr:dptyPe maakt — hem op een zijner be de a'a ballontochten wil vergezellen, komt hakeuP lUt. mouw. In minder dan geen tijd Uiatie„ 5e'de lieeren in de ónmogelijkste si Itw . en ze verzinnen steeds ingewikkelder froot om zilCh daaruit te redden, zulks tot WeSaak van de vele toeschouwers, die te st„,m'ere van het amusante en soms. pikan Eein *''v°onden. Rang Ver,rassing was de revue-achtige over v&n het eerste naar het tweede bedrijf, e«n ? niiei1 de „.luchtvaarders” betrapte op ip g nachtelijken boemeltocht. Men trof hen 'i'eur tradifioneele avondkleedij der Parijeche taiSj s 'al'een hadden ze lichtgekleurde fan -en Paintalons onder hun zwarte avondjas iti voor eein P&rijsch straatdecor, dat 6leli'k *antastische kronkelingen zeer verdien het Was uitgevoerd. De aankleeding van lof °neel verdiende overigens in elk bedrijf tl 6 „n bun Parijsch uitstapje wordt de situa hachom beide luchthelden met de minuut flelüjj Jker- H'et publiek kent echter geen me Bqsu en en de zaal davert van den lach als opkomt, kennelijk vermomd als eein tvoftpf Pa'ns Albers in de film „F.P. 1 ani Vaj, j nicht”. Maar Boskamp antwcoidt wel. Ucej Aei‘schot en Boskamp denken op het too gaarne hardop en reeds den eercten Vjj; a hoorde men van deze routiniers menig Hen ge'vaagd woord, dat .wel nimmer aan de 1'tclrip11 f*en bewerker zal zijn ontvloeid. Zij liark, a daarmee echter de lachers op hun deijs '°t het bittere oogentolik der onvermij yl 6 oktknooping toe. Schar be dames muntte naast Botte Bart tejjk.1 als een charmante en in haar jalouzie ,rnontvoUe Régine Précorbin, Louise Ver,n in de rol van de bazige madame typpb. John Schilthuizen _had een kluchtig hVrt gernaakt van een oua renteniertje, wiens tig6 naK even in vlam geraakte voor de schat \\as i'i'fi van Tini Marvon. Jean Jeanssens bjje epm prima onuitstaanbare huisvriend en wryn voldeed uitstekend als een bij de toffe jongen, die zich tot medium zag ly Annie Diecks, Alex Hoek, Wil hijj/toys Jr., A. Hearings en niet het minst Po0jj Janse als de brigadier gaven vlotte ty Met e.u in be kleinere rollen. l>ecl,jjfu*'zondering van het duet in het eerste 6eHs + Van,; Lotte Bartschat en Jean Jeans Me u toonde de muziek weinig kwaliteiten, l?®il een er operette naderden. Toch vol h,-jar zS.i aain de bescheiden eischen, welke ?ti j derden gesteld. Men kon er on zingen Re orkestratie getuigde van vak totjjj. s . en voor enkele dansfiguren had de 'ejj .btot aardige1 slagwerkeffecten aangege Hiej, aie °P enkele mislukkingen na zeer ko '>ikest'Verkfen. De componist leidde zelf het kelrip dat een beschaafden klank ontwik Et H'aditdoneeile bloemen, die een big-jj ere opluisterden en de voorstelling ein vrij laat, hetgeen een minder prettige v le van premières is.

denkbaar, zijn geweest, als niet de „sterren" van velerlei gezelschappen deze hoofdrol als een harer vervulde illusies had beschouwd en in haar calrrière als een hoogtepunt-Verouderd door zijn structuur is het tooneel werk ongetwijfeld met de terzijdes, de onthul lende brieven, de melo-dramatische toppunten, maar boeiend blijft het en een avond eraan besteed is niet verloren. Er was Zaterdagavond inden wel goed be zetten, maar wat topzwaren schouwburg een gespannen aandacht en er werd veel aandoe ning. getoqpd. De uitvoerige sterfscène die; het. geheele vijfde bedrijf vult, viel blijkbaar niet te lang en toen daarna het gordijn sloot, viel er een minuut stilte als na het schoonste en diepste dramatische meesterstuk. En het suc ces daarna was geweldig. Annie van Ees’ Marguérite was een jonger, veel minder geraffineerd en dus te wreeder miskend liefdevrouwtje, dan haar voorgangsters ons toonden. Zij had het stuk trouwens nooit gezien, maar blijkbaar greep haar de fi guur aan en zij heeft er het beste van haar talent aan geschonken. Zij toonde er in tot ernstiger en dieper doorleefde kunst in staat te zijn dan het repertoire haar nu eenmaal telkens oplegt en _ waaraan zij dan vooral haar charme en haar eigenaardige zeggings manieren geeft. Inde noblesse van haar opvatting stond haar Marguérite voor een roo dern publiek iets nader, verklaard1' en verin nigd en men zou het alleen kunnen betreuren dat zij in zulk te opzettelijk dramatische toe standen te leven en te sterven had. In het liefde-ontwaken voor Armand en de teleur stellingen om zijn argwaan, inde beproeven gen bij en na het onderhoud met père Duval, maar vooral ook iu het slotbedrijf en dit is de beste lof voor haar verbeelding wist, Annie van Fles alle cliché te vermijden, een met het hart doorleefde en doorvoelde créatie te ge ven. Naast haar hebben wij Dick van Veen als Armapd zéér gewaardeerd. Zijn gemis aan charme vergoedde hij in deze vermaarde jeune-premierrol door ernst en bedwongen heid; ook deze Armand was gemoderniseerd en aldus aan het melo ontstegen. Cor van der Lugi die vele jaren Armand is geweest was nu de vader. De tijd is meedoo venloos! En al had lui zeker nog wel Armand kunnen zijn, de strenge vader ligt hem. toch zeer wel en ook hij, met een vermijden van al le overdrijving, hield zijn groote scène volgens den eisch van moderner tooneeikunst. ( In het drukbezette stuk zijn deze drie eigen lijk alleen de dramatis personae, de overigen hebben bijrollen, maar een hartelijke juf frouw uit de de’mi-rnonde was Enny Hey mans, een bescheiden, lieve Nannie Joekie Broedelèt én als! Gaston toonde Louis Gim berg hoe een goed acteur een kleine rol door toewijding tot iets opmerkelijks kan maken. Als steeds bij'het gezelschap was de uiter lijkheid inde vertooning goed verzorgd. Het buitenhuis was om heinrwee naar te krijgen en de slaapkamer als een blanke, troonzaal voor de miskende en opofferende liefdesvor stin.