De operettevereniging ~Amicitia”, die het volgend jaar haar tweede ustrum zal kunnen vieren, heeft in korte tijd twee zware slagen te verduren gehad. Het vorig jaar stond voorzitter Blom voor de dr'oevige aak, de kwieke en bezielende dirigent Sebening te herdenken, die van e oprichting af de dirigeerstaf had gezwaaid. Gisteravond, aan het egin van de eerste opvoering van „Die Czardasfürstin", moest hij een weede topfiguur herdenken. Hendrik Wolthuis, de regisseur, die Amiciia heeft gemaakt tot wat het thans is, de vereniging die er telkenjare ln slaagt vier avonden achtereen een volle zaal te trekken, de onbewiste leider, die Amicitia mag ik wel zeggen, heeft groot gemaakt, n de plaats van de heer Sebening werd een nieuwe dirigent gevonden ln |e Persoon van de heer Goudappel, een gelukkige keuze, naar intussen 'j *s gebleken. Ik kan me echter voorstellen, dat na het heengaan van e heer Wolthuis het bestuur in grote zorg zat: regisseurs zijn immers in nog geringe mate voorhanden dan dirigenten. Het oog viel toen op e heer Hagen Schetsberg in Oude Pekela, een man die zijn sporen op et gebied van toneel en revue reeds had verdiend en van wie men ook °P het gebied van de operette veel meende te mogen verwachten. Na gisteravond durf ik zeggen: Het Amicitia-bestuur kan 'gerust 2ijn. het gaat wel goed. de vereniging heeft zowel een dirigent als ecu regisseur met de capaciteiten om niet alleen het voortbestaan te verzekèrcn, maar ook het peil waarop Amicitia, dank zij Sebening en Wolthuis, s aat te handhaven. Wat niet alleen de mooiste posthume hulde voor dit is, maar ook een feit, waarmee, ik Winschoten en Oostelijkroningen van harte kan feliciteren. Wat Amicitia voor duizenden in ons gebied betekent, hoeft hier niet nog eens gezegd te worden.

thVo°r de negende keer treedt Amicitia hans voor het voetlicht. De keus is geellen op „Die Czardasfürstin”, van Em. erich Kalman. Een heel goede keus, aar bleek. Een operette met veel actie, *"et een aantal „dankbare” rollen en "tet een vlotte, goed in het gehoor liggende, en bij velen, vooral van de radio welbekende melodietjes. Amicitia heeft van deze operette een «eel besta opvoering gegeven. Zoals geruikelijk, kleefden er aan deze eerste vond nog de foutjes en onvolkomenoden van het nieuwe, maar al spelende “Uilen de tekortkomingen zeker wel orden overwonnen. Voor een première ~an men meer dan tevreden zijn, het §lng best. Hofdrolspeelster was mevr. A. Holman-P]aatje> die een heel goede creatie fii Va,n Sylvia Varescu, de „Czardas*ui;stin”. Ze was een prettige verschij°P het toneel, acteerde voortrefehjk en zong prima. Haar stem heeft, aar mij voorkwam, aan volume ge’onnen. Van deze kracht mag Amicitia “Oker nog heel wat verwachten. Haar ®Senspeler was de heer J. Wanders als Edwin Ronald, zoon van de vorst van Eippert Weylersheim. Ook al eender Deproefde krachten. Zijn tonelistische capaciteiten zijn groot en daarbij beschikt hij overeen zeer goede tenor. Een belangrijk deel van het succes van de avond mag ten name van dit tweetal 'vorden gesteld. Enkele duetten waren 2eer mooi. Naast hen moet onmiddellijk gedoemd worden de heer J. Meijering als ue bon-vivant graaf Boni. Deze was, als ultijd, weer het lachsucces van de avond. zijn rolopvatting nu precies is, zoals us scenario-schrijver voor ogen heeft gestaan, is een tweede, maar een feit is, aat zijn komisch talent weer volledig jverd uitgebuit en dat het publiek zich "Ostelijk heeft geamuseerd. Dat mag het clowneske wel, mits natuurlijk niet overdreven. De telefoonscène in het laat-ste bedrijf was zeer vermakelijk. Voortreffelijk speelde ook mevr. van 1 Hullenaar-van Erp, als nicht Stasi. “UJ zong goed, evenals de heer J. Quinten als Ferri Bacsi, een collega-bon vi-vant vangraaf Boni, die de liefdesaffaires ln deze operette tot het gebruikelijke en verwachte gelukkig slot weet te voeeu. Edwins vader, vorst Leopold Maria, V'erd goed en met waardigheid gespeeld uoor de heer Jacq van Calkar, de rol Van diens vrouw door mevr. Wanders-Jansen, die goed debuteerde. Dit zijn wel de voornaamste rollen. De andere spelers sloten zich daar goed bij acn, zodat een vlot lopend geheel werd verkregen. Enigszins contrasterend met het be‘glijke, levendige en vlotte spel van u® geroutineerde vertolkers der diver-Se rollen, was het spel van het, eerst uit Variété-bezoekers en daarna uit leden yan de hofhouding van vorst Leopold bestaand koor. Op de zang valt weinig aan te merken. Het koor bestaat uit krachten, die een groot en goedklinkend geluidsvolume weten te ontwikkelen. Maar ook de nieuwe regisseur heeft van dit vrij grote geheel geen met volledige overgave meelevende achtergrond van ’t spelgebeuren weten te maken. Er wordt nog steeds veel te weinig geacteerd, men is nog wat te passief en daarbij gaat het opkomen en verlaten van het toneel te traag meestal. Ik geloof, dat de voorstelling veel aan levendigheid zou winnen en de speeltijd aanzienlijk zou worden verkort, wanneer de dames en heren, als een gedisciplineerde troep, snel verschenen en even snel verdwenen in plaats van het toneel in plukjes op- en af te drentelen. Er is voldoende gelegenheid voor een zeer vlotte handeling, men kan immers van alle kanten ,het toneel betreden. De regisseur mag hier wel aandacht aan besteden, hoewel erkend moet worden, dat zijn taak op dit punt wel een heel moeilijke is.

De verzorging van de balletten bleek bij mej. Lien Wolthers weer in goede handen. De costumes waren mopi en mede dank zij de fantastische belichting werd vaak een prachtig geheel verkregen, zich voortreffelijk inpassend in het grote geheel. Bedenking meen ik te moeten hebben tegen het laten meedoen van een kleuter, die bij de aanvang van de voorstelling eigenlijk al lang in bed had behoren te liggen, maar na twaalven, na een inspannende en voor een kind van dit. leeftijd wel zeer enerverende avond, nog meedanste als een volwassene. Het mag leuk en aardig zijn om zo’n klein ding zo vlot te zien meedoen, maar m.i. is ’t daar veel te jong voor. Vermelding verdient, dat Amicitia in mej. Rühl thans zelf een spitzendanseres heeft voortgebracht, die het uitstekend deed. Vorige jaren moest een beroep op een Veendammer meisje worden gedaan. De Winschoter musici, onder de rustige leiding van de heer Goudappel, hebben zich weer prima van hun inleidende c,i begeleidende taak gekweten. Er werd met overgave gespeeld. Een enkele maal was het contact tussen orkestbak en toneel even wat minder innig, maar dat zijn inconveniënten die zich inde volgende voorstellingen zeker vanzelf zullen corrigeren. De costumering en de toneelaankleding waren, zoals dat bij Amicitia steeds het geval is, rijk en keurig verzorgd. Daar is niets op bespaard. Het effect was dan ook, bij een juiste en even verzorgde belichting, prachtig. Het slot van de zeer geslaagde avond werd gevormd door de gebruikelijke bloemenzee. Onder ovationele toejuichingen werd door voorzitter Blom het ene bloemstuk na het andere aan hoofdrolspeelsters, regisseur, orkestleider, orkest, balletieidster, ballerina, ja, aan wie niet al, uitgereikt. Het was een kleurrijk besluit vaneen 1 eiurige voorstelling. J.

kern van Amicitia bijeen. Naast de hoofdrolspelers regisseur Hagen Schetsberg (l.) en dirigent Goudappel.