Het is altijd een droevig iets, als twee mensen, die veel van elkaar houden, afscheid moeten nemen. Zij zijn maar al te gelukkig bij het besef elkaar nog eens terug te zullen zien. En daarom zegt Lizzy Mutzenbecher tegen haar geliefde Frits Wendelin, als hij op het punt staat haar te verlaten: — Niet adieu, maar serves, hetgeen zoveel betekent als „tot ziens!" Natuurlijk wordt het in de operette De Dans in 't geluk (Sag beim Abschied leise Servus) een gelukkig weerzien voor Lizzy en Frits. Dat is dan het goede einde van een geslaagde operette, waarvoor Robert Stolz de muziek schreef, en die de Hoofdstad-operette deze week in het Luxor-theater presenteert. Paul Harder viert im deze Weense comedie van Bodanzky en Hardt-Warden een dubbel jubileum: hij staat veertig jaar op de planken, waarvan twintig jaar in Holland. Hoewel, merkwaardig genoeg, Hardens kwaliteiten in zijn jubileumstuk niet zo tot uiting komen als in vorige opvoeringen van de Hoofdstadoperette, kan men toch volledig instem_ men met de lof, die de heer C. A. 't Hart hem Zaterdag toezwaaide. Paul Harden is een kunstenaar van formaat