Een uitstekend gemutst publiek, dat de Casino-Sghouwburg tot inde nok vulde, heeft met groot genoegen het kermisgeschenk van de Hoofdstad-Operette „De dans in ’t Geluk” (Sag’ beim Abschied leise „Servus”) aanvaard. Zoals bij de meeste operettes het geval is, is ook hier weer de persoonsverwisseling de grondslag van allerlei verwikkelingen en situaties, welke de een al dwazer dan de andere – en door de artisten zeer grondig uitgebuit, ’n paar werkelijk genoeglijke uurtjes van amusement verschaffen. Van ’n operette is hier eigenlijk geen sprake meer: deze dans in ’t Geluk is een klueht met wrat liedjes van pittige en meeslepende melodietjes, zoals Robert Stolz die kan componeren. De muziek komt er op de tweede plaats en is zelfs zó dunnetjes gezaaid, dat er „geleend” moet worden. De nadruk js dan ook ■gelegd op de zotternij en daar de „behandeling” er van aan „keien” als Claire Claïry, Paul Harden en Qtto Aurieh is toevertrouvvd werd deze Rossche première, ondanks een zeer aarzelend en mat gespeeld eerste bedrijf, een groot succes, vooral omdat er inde tweede acte zo heerlijk vlot en, van alle kanten, met „gloeiend” temperament gewerkt werd, Otto Aurieh als de ja-wat-voorhoedenfabrikant en Claire Clairy, die een variété-ster van het „wilde” formaat ineen prachtige, soms gewaagde charge, ereëerde, vormden een kostelijk duo, dat de toeschouwers node loslieten. Daarbij voegden zich de rustige humor, in-fijne-trekjes gegeven door Paul Harden, de suppoost-gravendienaar en het lieftallige spel en de zeer welluidende beschaafde zang van Ruth Roden als Lizzy, die in Chris Reumer een sympathieke, maar niet voldoende zijn stem beheersende en geroutineerde partner heeft. Het orkest onder leiding van Pim de ia Fuente vervulde naar behoren zijn taak, costuroes en décors lieten niets te wensen over: ze waren fleurig en fris. Een geheel dus, dat reden geeft tot tevredenheid, een tevredenheid, welke men gestalte gaf dooreen frenetiek applaus. Huldiging- Vóór de pauze heeft de direetie van Casino Paul Harden, die nu aj veertig jaar inde operette „meegaat”, waarvan twintig jaar in Nederland, hartelijk gehuldigd. De heer P- Hartens dankte de jubilaris voor bet genoegen dat hij bet Bossche publiek steeds heeft verschaft, een genoegen, dat eveneens het deel moet zijn van de artist, omdat deze anderen zoveel genoegen beeft mogen verschaffen. Hü voegde bij de felicitaties en gelukwensen een geschenk onder couvert van de Bosschenaren, voorts een hele mand met flessen, waarvan deinhond velen begerig maakten e.n dan waren er nog bloemen voor de feesteling en voor allemaal van het gezelschap. Paul Harden beeft een prettig klinkend dankwoord gesproken, waarin erkentelijkheid jegens de Bosschenaren ruimschoots viel te beluisteren. Zó had Paul Harden „’n goeie avond”, maar allen, die hem en de zjinen zagen spelen, niet minder. . X. d, R.