LEEUWARDEN - Heel even dacht ik gisteravond bij de beginklanken van „Eine kleine Nachtmusik": klopt dit wel? Zit ik bij het goede evenement? In het liistie van componisten die een muzikale bijdrage hebben geleverd aan de succes-operette „lm weissen Rössl" van Ralph Benatzky was ik onder andere de namen Bruno Granichstaedten, Robert Gilbert en Robert Stolz tegengekomen; die van Wolfgang Amadeus Mozart nog nooit. Deze inleiding met daarbij een panorama van Salzburg bleek slechts 5e eerste verrassende gag te zijn, waarmee regisseur Alexander Pichler aan het bekende werk wat extra kruiderij toevoegde. Met „lm weissen Rössl" maakt Alexander Pichler het dozijn vol van regievoeringen bij de Hoofdstad Operette. Actie is het motto voor solisten en ensembles.

Voor de schitterende kostumering zijn Gerdago en Lambert te Wenen verantwoordelijk - wat een luxe en verscheidenheid in kledij! Naast de altijd ietwat komische korte „Lederhose" waren er keurige ober-uitmonsteringen en een grote verscheidenheid aan Oostenrijkse gestileerde klederdrachten. Hoogtepunt was uiteraard de folkloristische omlijsting van de aankomst van keizer Franz Joseph - uitstekend getypeerd door Johan van der Zalm.

In de hoofdrollen zagen we de bekende cast van de Hoofdstad Operette: Marga de Boer, beeldschoon om te zien, als waardin van het beroemde hotel, leek haar stem gisteren een beetje te sparen. Ton Hofman was een overtuigend Leopold, de kelner die toeristische massa's naar zijn hand weet te zetten, maar voor Plaats: Harmonie, Leeuwarden Uitvoerenden: Hoofdstad Operette, dirigent Meivin Margolis, regisseur Alexander Pichler. Solisten: Marga de Boer, Germaim? Compier, Anita Heins, Ton Hofman, Antoni Wink, Jan Handerson, Jw Renesse e.a. Werk: „lm weissen Rossl", operette van Ralph Benatzky.

het vinden van zijn levensgeluk toch de tact en wijsheid van een vrouw nodig heeft. Germaine Compier en Jan Handerson zongen en dansten als tweede serieuze paar mooi en actiebepalend door de voorstelling.

Jacco van Renesse en Anita Heins zorgden voor de komische noot als Sigismund en zijn slissende Klarchen. Antoni Wink gat eens te meer een proeve van zijn onverbeterlijk komediantendom als de altijd slecht gehumeurde en in het verkeerde vakantie-oord belande Giesecke. Het meest geloofwaardige Oostenrijkse accent kwam op rekening van Nora Zoon als piccolo. Gerhard Senft tekende voor de vlotte, inventieve choreografieën. Met precisie en vaart coördineerde Meivin Margolis het gebeuren op het toneel en in de orkestbak.

De tot het laatste plaatsje gevulde Harmonie genoot van net begin tot het eind van de drie uren „im weissen Rössl am Wolfgangsee".

R. BENES-PUSCHNIG