„Parodistische operette" noemen Hans Ne'sna en Luigi Difraen hun bewerking van het bekende blijspel der schoonheidsspecialisten Mazzelman en Lindeman, waarvan in den Hollandschen Schouwburg Zaterdagavond de première ging. Men zou zich over dien titel kunnen verbaztn, tenzij het in de bedoeling lag met dit tekstboek een parodie te leveren op de eischen die een geestige operette-tekst verlangt. Er is inderdaad geest noch humor in dit stuk, tenzij men alweer een reeks woordspelingen en grappen van méér dan dubieus gehalte daarvoor zou moeten verslijten. En Franz Goetze's muziek draagt ook al niet bijster veel bij tot de verheffing van het artistiek peil. Wat de opvoering zélf aangaat — men zou hier gaarne den gulden regel der clementie willen betrachten ten aanzien van eventueele première koorts of wat dies méér zij. Doch ten slotte mag van een eerste voorstelling toch ten minste rolvastheid verwacht worden, om van eenige leiding in regie of muziek nu maar niet te spreken. Het is mogelijk dat eerstgenoemd feit na enkele voorstellingen zal verbeteren, doch of daarmede Louis Contran's al te sterk-gechargeerde en dito gepeperde creatie van den zwendeldokter Mazzelman tevens aannemelijker zal worden? Van dit gezelschap konden alleen de dames Tilly van Vliet en Berry Kievits eenigermate voldoen, de tenor Princello vermocht met zijn Barbier-aria zijn aanwezigheid in dit geheel geenszins te recht vaarigen. Kapelmeester Bannenberg trachtte dapper het miniatüur-orkestje met de scène gelijken tred -te doen houden. Doch men moest roeien met de riemen die men had en die waren al héél kort, ditmaal.

L. v. S