<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<text>
	<title>Winschoter operette in spectaculair jasje</title>
	<p>De verwondering begon bij Operettevereniging Amicitia al voor het doek opging. Het orkest kon namelijk niet in de orkestbak zitten: die was afgedekt en vormde een &apos;speelplein&apos; vóór het podium. Het opengaande doek gaf uitkomst: het orkest zat, in 18e-eeuws kostuum, rechts op het podium in een decor dat (opnieuw verwondering) op een bouwstelling leek. Amicitia heeft Eine Nacht in Venedig geënsceneerd zonder één Venetiaanse noot: er was zelfs geen sierkrul van een gondel te bespeuren. Op zichzelf is zon vaarwel aan de operetteconventie, zon ontlening aan moderne operaprodukties, heel prijzenswaardig. Het bleek echter voornamelijk een uiterlijke kwestie, i Wel zaten er vervreemdende elementen in de regie: drie senatoren werden door drie vrouwen (rood, groen en blauw tot aan hun grime) gespeeld en op&apos;plaatsen waar je gewoonlijk een balletje verwacht&apos; scharrelde nu een mi&apos;me-groepje rond. De senatoriale travestie werkte niet erg en het USVA-mimegezelschap boeide niet. De spelregie, leek verder vooral afwezig: er gebeurde wei- Gebeurtenis: opvoering van &apos;Eine Nacht in Venedig&apos; van Johann Strauss door Operettevereniging Amicitia, m.m.v. de USVA-mimegroep. Decor/kostuums: o.m. Frans de Smit en ADO-Paterswolde. Artistieke leiding: Jan Verbogt. Hoofdrollen: Epo Bodde, Geessina Hut, Lieneke Engels, Harry Slijm, Ferdinand Otthof en Nina Vissering. Plaats: De Klinker ■ in Winschoten. Publiek: 450. Herhalingen op 13 en 14 november.</p>
	<p>nig, levendigs of geestigs op het podium. Alleen toen twee tenoren de stelling beklommen en een van hen daarbij last kreeg van zwaartekracht, ontstond er een onvoorzien grappig moment. . Het orkest op het podium stond in een uitstekende balans met de zangers, die zich nergens hoefden te forceren — zeker niet als ze een enkele keer op het speelplein stonden. De gelijktijdigheid van zang en orkest lukte minder goed: een dirigent terzijde zie je nu eenmaal minder goed dan een dirigent vóór je. Dat de zaken muzikaal toch respectabel waren, merkte je bij verzorgde ensembles, eert degelijk begeleidingsorkest en heel goede zangers, met stertenor Eppo Bodde voorop. - PAULHERRUER</p>
</text>
