Gebeurtenis: jubileum-uitvoering van de Operettevereniging „Amicitia" in Winschoten. Plaats: schouwburg „De Klinker" in Winschoten. Stuk: „lm weissen Rössl" op muziek van Ralph Benatzky en anderen. Uitvoerenden: „Amicitia", de Winschoter Orkest Vereniging en Balletstudio Magda Klune (Groningen). Met: Inez van Schooneveld (Josepha), Henk Kliphuis (Leopold), Henk Schuster (Giesecke), Tineke Swam (Ottilie), Eppo Bodde (Siedler), Martha Veen (piccolo), Wim Schmitter (Sigismund), Anneke Schmitter (Klarchen), Henk Leeuwerke (prof. Hinzelmann), Jacq van Calkar (keizer Franz Joseph) en vele anderen. Dirigent: Jacques Goudappel. Regie: Jacq. van Calkar. Choreografie: Joop H. Dagelet. Licht: Harry Warners (Delfzijl). Publiek: 650. Bijzonderheden: volgende voorstellingen op 9, 16 en 20 oktober en op 15 oktober voor bejaarden.

Het is natuurlijk een erg gelukkige samenloop dat „Amicitia", na enige jaren behelpen, nu haar gouden jubileum kan vieren in de splinternieuwe „Klinker" met vijf uitvoeringen, die nu al vrijwel alle zijn uitverkocht. Dat is een felicitatie waard. Niet om daaraan afbreuk te doen moest ik bij deze première enkele problemen signaleren, die trouwens niet specifiek zijn voor „Amicitia" maar juist bij deze vereniging actueel worden nu er een goed geoutilleerde schouwburg beschikbaar is. Voor een deel zijn die terug te voeren op nieuwigheid en onwennigheid, zoals bijvoorbeeld het gereutel en geknetter van de geluidsinstallatie. Gezien de diepte van de orkestbak zal inschakeling daarvan bij produkties als deze wel onvermijdelijk zijn; daardoor valt er nu natuurlijk nog niets te zeggen over de eigenlijke akoestiek — zonder elektronische bemiddeling — van de zaal.

lets anders is het, dat in deze voorstelling nauwelijks gebruik werd gemaakt van de vele mogelijkheden die een moderne toneeluitrusting te bieden heeft. Dat klemde temeer nu men „lm weissen Rössl" had gekozen, een operette die het een en ander aan show — en show vereist tempo — kan gebruiken. Nu is Amicitia een amateurvereniging, die altijd sterk opviel door het werken met eigen krachten: het ballet kwam dan wel uit Groningen, maar behalve de dirigent is in eigen kring iedereen amateur. Amateurisme staat en valt met de kwaliteit van leiding en begeleiding. In Winschoten lijkt nu, met deze schouwburg, het moment gekomen waarop tenminste deskundig advies over de theatertechnische kansen voor de regie noodzakelijk is. Zo'n groot podium maakt meer aan beweging mogelijk dan ouderwetsstijve opkomsten en afgangen van een statisch koor. Met licht is meer te doen dan de suggestie van meer of minder zonneschijn: het kan een functionele rol spelen in de regie en dan soms ook de wisseling van complete achterdoeken overbodig maken. Men kan nu met projecties gaan werken: allemaal nieuwe mogelijkheden waar een regisseur met enige hulp (bijv. van de overkoepelende Bond van Opera- en Operette Gezelschappen) in thuis kan raken en die het tempo kunnen versnellen. Dat tempo ontbrak nu, er vielen te veel gaten in het verloop door decorwisselingen en ook door de traagheid van slecht vertaalde dialogen, waarin best wat gekapt en gecorrigeerd had mogen worden. Men was weliswaar te laat begonnen en de pauze duurde ook vrijwel drie kwartier, maar het zegt niettemin wel iets dat om ruim elf uur pas twee van de drie bedrijven waren afgewerkt. Dat lag niet aan de muziek: ondanks aarzelende momenten bij de strijkers haalde Jacques Goudappel veel bewonderenswaardigs uit dit amateur-orkest, vooral bij de houtblazers, en hij had zowel het koor als de solozangers goed op hun taak voorbereid. Die solisten worden uiteraard in de eerste plaats gekozen op hun vocale mogelijkheden en dat bleef in een meestal houterig acteren niet onopgemerkt. Beweeglijkheid moest voornamelijk van het ballet komen en dat gebeurde met succes. Het is niet voor het eerst, dat de muzikale kant bij Amicitia de sterkste is; versterking van de andere kanten zou echter ook stimulerend kunnen werken op de animo van het zelfdoen in deze bloeiende vereniging. En dat lijkt belangrijker dan traditionele vermelding van de grotendeels goede solozangers. RENSKE KONING

Scène uit „lm weissen Rössl" bij Amicitia met van links naar rechts Tineke Swann, Inez van Schooneveld, Eppo Bodde en geheel rechts Henk Schuster.