Gebeurtenis: Operette Duizend-en-Een-Nacht van Johan Strauas jr. (1825-1899). "laats: het Atheneum in Warffum. Door: Ope'ettevereniging Omlandia. Publiek: 375.

De titel Duizend-en-Een-Nacht werd rond 1900 door Ernst Reiterer gegeven aan de eerste operette van de Weense Walskoning: Indigo uit 1870. De muziek bleet' toen gehandhaafd, het verhaal werd gewijzigd. Sultan Saleiman, in contact gebracht met het „beschaafde" Westen (de ontmoeting met de Weense weduwe Wally, de geliefde van de secretaris van de Sultan), wil zijn harem afschaffen. Dat kost hem emotioneel weinig moeite want hij is nog steeds verliefd op het vissersmeisje Leila die in( middels getrouwd is met de visser Mossu. Mossu lijkt als twee druppels water op de Sultan. Dat geeft natuurlijk stof tot rolverwisseling, vooral wanneer Leila's oom, de tovenaar Ormoz er zich in mengt. In feite worden droom (van de Sultan) en werkelijkheid met elkaar verward. Het doet denken aan Mozart's „Entführung", maar wat betreft het melodiegebruik vooral ook aan Offenbach.

Geen wonder, Strauss pleegde plagiaat bij het leven op het werk van de toentertijd zo succesvolle Offenbach. Een interessante keuze dus, van de kersverse opera- en operettevereniging Omlandia.

Nadat het wilde idee was ontstaan om een operette op de planken te brengen werden er mensen gezocht uit de omliggende plaatsen en uit Warffum zelf. Stuk voor stuk amateurs, zonder enige echt» ervaring op wat voor gebied dan ook. En dan kijk je toch met groeiende verbazing naar het resultaat. Perfect was het natuurlijk niet, dat is niet te verwachten. Maar wat er van de grond kwam, was een overtuigend stuk theater, dat soms even dreigde in te zakken maar dat over het algemeen recht overeind bleef staan. Opvallende acteerprestaties bij enkelen, af en toe zeer fraaie stemmen, een prima decor, prachtige kostuums en een eenvoudige maar doeltreffende belichting. De meeste indruk maakte op mij echter de choreografie, de bijna professionele beweeglijkheid van de acteurs en actrices binhen de toneelruimte. Het heeft eigenlijk weinig zin om enkele medewerkers speciaal te noemen waar iedereen met zo'n grote inzet zijn aandeel leverde.

Toch kan ik het niet laten in de eerste plaats de tovenaar te noemen, die niet kon zingen, maar indrukwekkend acteerde en de zaal wist te bespelen met zijn vaak geïmproviseerde en rake woordgrapjes. Leila was in haar roluitbeelding wat minder sterk maar maakte indruk door haar gevoelige voordracht en warme timbre. Eddin, de secretaris van de Sultan wist zijn rol ook waar te maken en had zelfs een uitstekende stem. De soprette Wally was ook overtuigend aanwezig met haar verrassend Weens klinkende stem. Bijzonder fraai zong ook het koor, dat in deze uitvoering nu eens meer te doen kreeg dan alleen te mogen figureren. Het samengeraapte orkest voldeed uitstekend, vloog regelmatig uit de bocht, maar leverde daarentegen ook prachtige samenklanken en enkele fraaie blazerspassages. De amateurdirigent wist zowel orkest als het toneel en zanggebeuren prima in de hand te houden. Een feeërieke aangelegenheid, dit debuut van Omlandia, dat als een waardevolle aanwinst op amateurmuziekgebied kan worden gezien.

ERIC BOS