De operette in ons land wordt steeds duurder. Tal van amateurgezelschappen hebben de grootste moeite de eindjes aan elkaar te knopen vanwege de stijgende produktiekosten en huurprijzen van zalen.

Men zingt in operette land nog het hoogste lied maar het klinkt langzamerhand wel wat benauwd. De Zaan* damse operettevereniging Czaar Peter ontwikkelt een aardig idee om — althans wat het eerste betreft — de kosten te drukken. Het (ingewikkelde) . toverwoord luidt: Produktie-circulatieplan. Om een operette te kunnen brengen moeten de operetteverenigingen tegenwoordig bedragen variërend van 40.000 tot 60.000 gulden op tafel leggen. Het ,'i gebeurt echter regelmatig dat, de rekening nog hoger uitvalt. Kaartverkoop, donaties, subsidies en inkomsten uit reclame (programmaboekjes) leveren meestal bij lange na niet genoeg op om de gaten te dichten. Vaak moeten de duizenden vrijetijds zangeressen, zangers, danseressen en technische medewerkers uit eigen middelen bij passen om de voorstellingen van hun verenigingen mogelijk te maken. Dat doen ze gulhartig want ze staan voor hun hobby, dat is bekend van de operetteamateurs..

Naast de steeds duurder wordende orkesten en de huren van speelruimten zijn het de kosten voor decors, kostuums, rekwisieten en niet te vergeten de aan grimeurs en kappers te betalen vergoedingen die het budget behoorlijk ,aan vreten. Het plan van de Zaandamse Operettevereniging Czaar Peter '— een mes dat trouwens aan twee kanten snijdt — komt simpelweg hier op neer: Wij bouwen een operette, spelen haar een aantal keren en lenen daarna de materialen plus de artistieke en technische kennis (verpakt op videobanden) tegen een bepaald bedrag uit aan drie andere gezelschappen. Op die manier besparen zij op de produktiekosten en krijgen wij een gedeelte terug van het geld dat we in die bewuste operette gestoken hebben. Czaar Peter werkt zo al samen met de Operettevereniging Veendam-Wildervank en de Brabantse Operette en Musical Spelers in Tilburg.