(Van een eigen verslaggever). VAN het ogenblik! af, dat mr. Slingenberg een eind floot aan de wedstrijd DWS-r-Feyenoord tot dit moment, waarop wij de eerste regel van ons verslag neerschrijven, hebben we we ons nog maar steeds niet kunnen verenigen, met de s—O-overwinning, die de Rotterdammers zo maar voor hun voetbalschoenen toegeworpen kregen. Verdenkt u ons niet van enig chauvinisme als wij beweren, dat o—l0—1 geen onredelijke uitslag was geweest. Het zal de Rotterdammers misschien vreemd zijn, dit te lezen. Maar we behoeven er'onze verregende notities niet eens op na te slaan om met stelligheid te vertellen, dat DWS zowel voor als na de rust in de meerderheid is geweest. Bij vlagen zelfs stevig in de meerderheid. Het was zeker geen onmogelijkheid om tot doelman v. d. Bijl door te dringen. Want vaak genoeg .gleed Kil langs stopperspil Kroon en langs de backs Smulders en Oldenburg; vaak ook Diederiks, Klein en v. Stokken. Maar vaker nog bewezen zil geen machtig schot in hun benen te hebben, zeker geen schot om er de dappere en. betrouwbare v. d. Bijl mee te passeren. Maar één ding zat de DWS-voorhoede bovenal niet mee. Geluk. Dat ontbrak de Amsterdammers nog meer dan een goed schot. Feyenoord daarentegen passeerde opmerkelijk fortuinlijk alle moeilijkheden, vooral tijdens het Amsterdamse overwicht in de eerste helft, dat zeker een paar doelpunten had kunnen opleveren.. Kil flitste al meteen een paar maal op v. d. Bijl af, maar gevoel voor richting had hij gisteren helemaal niet. Toen hij na een kwartier plotseling wel even dat gevoel kreeg en na een verrassende ontsnapping hard en laag op een open hoek vuurde, even plotseling de rechtervoet van v. d. Bijl tussenbeide en voorkwam een zeker doelpunt. Klein, v. Stokken en De Haas probeerden het nadien nog eens op diverse manieren. De Feyenoordachterhoede speelde zo nu en dan in het nauw gedreven — griezelig onzeker op v. d. Bijl terug. Maar wat er ook in zijn doelgebied rondspookte, doelpunten kwamen er niet. Ook Feyenoord dreigde af en toe, nu eens met voorzetten van v. Kilsdonk en v. Hoek, dan weer met schoten van Brandes en v. d. Korput. Wat er echter ook aan beide kanten gebeurde, het was niet de moeite waard om er de handen voor uit de regenjassen te halen. Toen na dertig minuten, vele toeschouwers de koffiekamer maar vast opzochten, kwam er plotseling in enkele minuten tijd een Feyenoordstorm opsteken — zo hevig en zo overrompelend snel, dat DWS binnen vier

minuten onder een 3—O-achterstand gebukt ging. Eerst was het middenvoor Brandes, die van 15 meter hard en hoog inschoot (0—1). Eén minuut later rukte een rappe combinatie Brande —Steenbergen de DWS-achterhoede uiteen en joeg v. Hoek de bal diagonaal langs Richter (0—2). De storm hield aan. Direct na de aftrap zeilde een voorzet van v. Kilsdonk op het DWS-doel aan; Richter stompte de bal resoluut terug voor de rechtervoet van v. d. Korput, die slechts één voorwaarte beweging behoefde te maken (o—3). Het was een explosie geweest. Na de rust speelde DWS met dezelfde vinnigheid verder en met dezelfde moed. Het mocht niet baten. Reeds 'na vier minuten was het o—4,0—4, want rechtsback v. Leersurn vond het nodig om op 40 meter afstand op zijn doelman terug te spelen. Het was een schot gelijk, hoog en hard. Richter kon er bij. Een kwartier voor het einde maakte Steenbergen er o—s van.