Ondanks een protest blijft het 2-2 druk gesticulerende en debatterende l ««Heven in een grote boog En waarom dit alles? Amsterdamse toeschouwers. Ongeveer twintig minuten voor tijd. toen hot t o „t„„j «i.- » * . !«™ed^ belde was gekomen. Scheidsrechter Laar dacht ff-Z» n?. L «n" hand was,!odat vele Rotterdamse armen ïKSStaSd £n'ÏÏ^J?JU*™L?tPa protesteerde de Rotterdamse aanvoerder nT»fiZ?P' Di*ro™ Van Hoek proberen dit protest wat reliëf L J"fldlreCt M aflo0P' en mocht

Hetgeen mislukte omdat Wiistenhoff met de recht op hem aankomende bal toch werkelijk geen moeite kon hebben. Het leek allemaal bedrieglijk veel op de tonelen na Ajax—SW enkele weken geleden. Ook de houding van het publiek, dat enige ruzies met De Vroet wilde beginnen, toen deze er een ogenblik over dacht opnieuw te protesteren, thans tegen de aanwezigheid van publiek op het veld, tijdens het nemen van de strafschop. Maar de rustige Amsterdamse agenten, met vervaarlijk aan riemen rukkende politiehonden werkten spoedig kalmerend. Dit na een snelle spannende wedstrijd. Zeeburgia was blijkbaar van . plan na de povere resultaten in de eerste competitiehelft, de zaken wat flinker aan te pakken, niettegenstaande de twee invallers, waarmee het het veld 2111 betreden. Van Biljouw stond daarom op de rechtsbuitenplaats en stelde de Rotterdamse achterspeler famulders voor veel onprettige situaties. ün ook omdat linksbuiten Draayer voortdurend gevaarlijk naar binnen draaide, vonden de binnenspelers Verhage en V. de Nesse samen met midvoor Oudendijk telkens weer kansen, die doelman V. d. Bijl vrij ongelegen kwamen. Aan de andere kant bleef Feyenoord daartegenover wat verbaasd en traag op dit vuurwerk reageren.

Na 25 minuten was niemand geschokken dat het I—o voor Zeeburgia stond. Draayer had op veertig meter wat aarzelend met de bal voor zijn voeten rondgekeken, tot hij plotseling ; de actieve Van Biljouw naar de' doelmond zag flitsen. Direct volgde een hard schot, . dat de rechtsbuiten toen rustig in het doel kon lopen. Aanvoerder De Vroet zag, dat het zo niet ging, dirigeerde de hele ploeg naar voren en forceerde op deze wijze de gelijkmaker. Na een vijftal opwindende doeiworstelingen, mocht linksbuiten Van Kilsdonk een hoekschop nemen, die langs vele hoofden en benen vloog en eindelijk in de rechterbenedenhoek belandde, waar rechtsbuiten V.' d. Hoek ziin hoofd precies op tijd over de lijn stak. (1—1). Ook in de tweede helft bleef Zeeburgia met open j-ipel enthousiast' naar vo- ; ren gaan, terwijl Feyenoord volhardde in kort, koel-technisch geraffineerd werk, dat doodliep op die massieve Amsterdamse achterhoede. Een van die open Zeèburgia-aantallen eindigde bij Draayer, die kalm Van Oldenburg omspeelde, even wachtte en een diagonaal schot naar v. d. Bijl zond, dat deze alleen maar,kon horen. (2—1). Weer wilde Feyenoord — na enkele \ wilde schreeuwen van De Vroet — naar voren gaan, maar Zeeburgia beet stug j door en bleef aanvallen. Toen Smit in , deze "aanvalsroes echter ver over de helft van het veld stond, de handige Van Kilsdonk hier resoluut van. : Alleen voor de' doelmond,- had hij met : de angstig afwachtende Wüstenhoff weinijr moeite.. (2—2). Zo kwam het einde, met een opvallend verlengstuk, dat hierboven al verteld is. I!