(Van onze sportcorrespondent) ROTTERDAM, Zondagmiddag. — De wedstrijd tussen Feijenoord en Haarlem zou men kunnen verdelen in twee perioden; een van ongeveer 70 minuten voor Haarlem en een van twintig minuten voor Feijenoord, waarbij elke club maar een keer de gelegenheid benutte om te scoren (1—1). Wij schrijven opzettelijk „benutten" want als beide partijen de kansen benut hadden, dan had Feijenoord ongetwijfeld in de laatste twintig minuten niet alleen een grote achterstand ingelopen, maar minstens een behoorlijke voorsprong gekregen. De aanvallen van Feijenoord, schaars voor de rust, leden door gebrek aan fantasie. Op een gegeven ogenblik, ongeveer een kwartier voor de rust, scheen de bal niet uit de doelmond van Haarlem te willen verdwijnen, want als Van Gooi en Van der Linden hadden weggewerkt, retourneerden Hoogvliet, Linssen of Arie de Vroet weer direct en dan begon de Feijenoord-voorhoede weer eindeloos te combineren. Haarlem deed dat toch iets anders. Na een op doelman Van der Wal door Hoogvliet teruggespeelde bal, ontstond indirect het enige doelpunt van Haarlem. Roozen kwam toerennen en Van der Wal kon niet anders doen dan wegschoppen naar rechts, waar de bal werd opgevangen door Groeneveld, die na een schermutseling met Oldenburg gelegenheid kreeg voor te zetten. De bal kwam vlak langs het doel en Roozen die er nog stond, veranderde met een listig trapje de richting zodanig, dat Van der Wal geslagen werd (0—1). Na de rust zagen wij Brandes missen en even later hoe Roozen en Pastoor, die het anders zo dik met elkaar eens waren, door een misverstand Feyenoord een tweede doelpunt bespaarden. Na een kwartier begon Feijenoord toch veel meer in de aanval te komen. Mies liep vlotter en de verdediging van Haarlem kwam lelijk in het nauw. Steenbergen zorgde voor de gelijkmaker uit een hoekschop van Linssen '1—1) en na dit doelpunt begon de be'egering van het Haarlemse doel eerst toed. Hoewel de stormloop der Rotteriammers tot het eindsignaal toe duur_, gelukte het Feijenoord toch niet te 'coren.