ALKMAAR, Zondag. — Voor die trouwe supporter van Feyenoord, die in de blakerende zon op het Alkmaarse Sportpark zijn onverwoestbare clubliefde zat te belijden, bestond het duel Alkmaar-Feyenoord hoofdzakelijk uit een koel registrerende chronometer, die in zyn klamme hand lag. De seconden waren uren voor hem, minuten leken dagen. Pas na het eindsignaal, dat volgens hem drie minuten te laat kwam, durfde hij een bevrijdende blik naar de grasmat te richten, werd Alkmaar plotseling een stel sportieve jongens, was die erbarmlijk slechte scheidsrechter toch niet zo erg slecht en bestond er maar één club in Holland. Hij baande zich snel na deze (ongevraagde) opmerkingen een weg naar het veld en vormde even later een van de flexibele pilaren waarop de acrobatische doelman Henk v. d. Bijl naar de kleedkamer werd „gedeind". U begrijpt het waarschijnlijk al. Feyenoord had zich na een zeer pover duel met het kleinst mogelijke verschil (0—1), na het 2—2 resultaat van Zaterdagavond, eveneens tegen Alkmaar, van een plaats in de (voorlopige) hoofdklasse verzekerd. De Botterdammers dankten dit vooral aan doelman v. d. Bijl en uiteraard aan dat simpele doelpunt dat linksbinnen De Bruin, na 35 minuten in de eerste helft scoorde. Dat de consequenties van het resultaat van deze wedstrijd voor beide teams sterk uiteen liepen, viel al direct op. Alkmaar bewoog zich vanzelfsprekend zeer rustig over de grasmat en Feyenoord daarentegen werd zo sterk overheerst door de gedachten, dat een nederlaag degradatie zou betekenen, dat de Rotterdammers vrijwel geen pass in de gewenste richting stuurden. Vooral de achterspelers Van Kerkum en Kooien faalden onophoudelijk. Dat betekende reeds na vijf minuten, bijna een achterstand. Een eenvoudige trekbal van de linksbuiten van Alkmaar, Michel, werd voor Van Kerkum een onoplosbaar probleem. Dat schonk Van der Sluis van zeer dichtbij een moeilijk te missen kans. Het zwakke schot werd echter door een razendsnelle reactie van

". d. Bijl voor de lijn gehouden. Het duurde 24 minuten eer Feyenoord tot een positieve daad voor het Alkmaarse doel kwam. Een kopbal van Bosselaar stond Meermans geen contact met de grond toe. De weinig doortastende Feyenoord-middenvoor joeg de bal „ineens" naar het doel maar met een flitsende reactie temde doelman Snabilie het schot.

Nadat Van der Sluis nog twee zeer eenvoudige kansen ongebruikt had gelaten, kwam het niet in waarden uit te drukken doelpunt van Feyenoord tot stand. Aanvoerder Steenbergen, de enige speler die de bal bij de Rotterdammers nog wel eens zijn wil kon opleggen, plaatste secuur naar De Bruin, die ogenblikkelijk langs de robuste Karel trok en Snabilie kansloos maakte tegen zijn zachte, maar scherp geplaatste schot, o—l.0—1. _ In de tweede helft heeft Feyenoord, dat toch altijd een team is geweest, dat naar constructief voetbal streefde, zich hoofdzakelijk beperkt tot ongepolijste harde trappen, die meestal buiten de ïynen tot rust kwamen. Het betrekkelijk geringe aantal keren, dat de Rotterdammers zich een doelrijpe kans schiepen, woog het belang van deze wedstrijd te zwaar. Dat was vooral het geval bij De Bruin, die na een kwartier tegenover Snabilie kwam te staan en zich geheel verbouwereerd de bal liet ontnemen. De voorhoede had ook zeer weinig steun van de halfspelers Steenbergen en Van de Korput, die angstvallig dicht in de omgeving van hun eigen doelgebied bleven.

En stootte de nogal lusteloze Alkmaarse aanval wèl door, dan reageerde v. d. Bijl subliem. Speciaal de manier waarop hij de bal van de schoen van de doorgebroken Buis griste, was bewonderenswaardig moedig. Daarom was het dan ook prettig dat hij niet naar de kleedkamer behoefde te lopen. Daar zorgden uitgelaten supporters met stevige schouders wel voor.