De op deze manier misleide Rous was vier minuten later evenmin gelukkig, toen hij de bal voor de voeten van de toestormende Kilsdonk kopte, die haarscherp en ontstellend hard onder de lat schoot (o—2). Met geweld trachtte Blauw Wit een antwoord te vinden op deze voltreffers. Het drong zo gevaarlijk op, dat zelfs Wilders de Feyenoorddoelman werk bezorgde, maar de nul blééf. Voorlopig ook na de rust. Behalve een snelle rechtsbuiten, bleek de Rotterdammer Van Munster ook een scherpschutter te zijn. Daarvan leverde hij na negen minuten het bewijs, toen Brandes hem de bal toekopte en Van Raalte niet eens de tijd kreeg om een beweging te maken (0—3). De vrij kleurloos spelende Loosman bracht na elf minuten een vonkje hoop bij de Blauw Wit-supportersschare. Een ver schot, dat de goed werkende v. d. Bijl ongetwijfeld zou hebben gestopt, veranderde via het hoofd van De Kroon van richting, waardoor de bal onhoudbaar werd (1—3). Ondanks de felle reactie van Blauw Wit, was het voorhoedespel der Stadionclub te fantasieloos om Feyenoord van de wijs te brengen. Verder /lan enkele schoten van Wijngaarden en Bergman kwam het niet. Om te tonen, hoe het wèl moet, scoorden Van Munster en Brandes nog twee doelpunten, die de productiviteit van de Feyenoord-aanvalslinie nog eens dik onderstreepten.

Blauw Wits middenvoor Wimmers ''kon tegen Feijenoord naar niet do juiste hoogte krijgen. In kop-duels met zijn „schaduw" De Kroon kwam hij steeds een halve meter te kort. Doelman v. d. Bijl gaf hem helemaal het gevoel tegen een reuzen-ploeg te spelen.