Joop Zoetemelk. De Nederlander kreeg gisteren van iedereen fors om de oren. Lomme Driessens noemde Joop „een kakker", Merckx kwalificeerde hem als een „wieltjesplakker en Lucien van Impe, zelf ook niet zon grote aanvaller, gebruikte het woord „lafaard". Gezegd dient inderdaad te worden, dat Zoetemelk zich gisteren in de kletterende regenbui slechts bepaalde tot volgen. Zoetemelk, die helemaal niet meer de soepele klimmer is van het begin van deze Tour, maar die zich nu stampend en steunend naar boven moet werken: ..Echt, ik wil dolgraag aanvallen, maar het gaat gewoon niet meer. Ik voel me niet slecht, maar ik mis de macht om iets te ondernemen. Elke keer als een van die mannen demarreerde, moest ik lossen en slechts met de grootste moeite kon ik bij Merckx blijven." Merckx evenwel bijtend: „Zoetemelk, ik blijf er bij, is een bangerik. Hij heeft in deze ronde nog niet een keer echt aangevallen. Als ik zijn capaciteiten had, dan had ik geattaqueerd, geattaqueerd en nog eens geattaqueerd." Zoetemelk met een bedroefd gezicht: „Maar als je dat nu toch echt niet kan..."