Het duel tussen techniek en veerkracht ging voort. Zeker, het was goed ta zien, Feijenoord was beter, beredeneerder, maar dan kwam er weer zon heel lange trap van Schoort of van Kf-aak — eenmaal werd een doelschop tot een schot op het doel van de tegenpartij! — en dan konden de Stormvogels soms toch allervinnigst doorpriemen. Zó venijnig, dat Kroon eenmaal, beduusd door die Umuidense felheid, van flinke afstand hoog in eigen doel schoot (2—2). Feijenoord, even later met Van der Heide voor die ongelukkige Kroon, bleef sterker, maar één Stormvogels-aanval werd nog slechts door de lat gestuit: typisch het beeld van deze gehele wedstrijd. Het beel<3 cr>k van de verlenging die volgde. Anderhalve minuut voor het einde daarvan zou de beslissing vallen, toen Brandes op zeer fraaie wijze scoorde uit een hoekschop (3—2). Maar ziet, de rukkerlge zeewind bleef waaien. De mannen van Kraak dachten nog niet aan capituleren. Eén seconde voor het einde sloeg Smulders de bal neer, toen hij overrompeld dreigde te worden, en zo kreeg De Boer met de laatste trap van de verlenging gelegenheid er uit een strafschop 3—3 van te maken, waarna de reeds omschreven strafschop-, pensensatie het einde vormde van een Zilveren-Balflnale, die lang in de herinnering zal voortleven van de 20.000, die deze hors d'oeuvre van het nieuwe seizoen met zeer veel smaak hebben gesavoureerd.