SCHIEDAM, 28 Nov. — Toen Feijenoord 18 minuten na de rust uit een smetteloze combinatie, een combinatie, waarvan slechts weinigen buiten de Rotterdammers het recept kennen, de stand op o—2 had gebracht, leek Hermes-D.V.S. definitief verloren. Maar wat de Schiedamse aanhangers — de uiterste vertwijfeling nabij door de grote dosis onfortuin die van hun favorieten voordien was ten deel gevallen :— niet meer voor mogelijk hielden, voltrok zich hierna in een korte spanne tijds. In tomeloze vaart liet Hermes de ene aanval op de andere volgen en in nauwelijks zes minuten werd de 2—o-achterstand omgezet in een 3—2 voorsprong. Feijenoord moest toen nog vechten om de balans weer in evenwicht te krijgen, wat haar tien minuten voor liet einde gelukt door het benutten van een vrije schop, één van de vele roeden die scheidsrechter Karels in deze bewogen en aantrekkelijk gespeelde derby als een goedgeefse Sinterklaas links en rechts moest uitdelen. Met de gelijke stand kunnen beide ploegen tevreden zijn. Want Feijenoord moge technisch wat beter zijn geweest, daar staat tegenover dat Hermes de eerste helft met een beslist onverdiende I—O-achterstand moest afsluiten. De Schiedammers hadden een zeldzaam fraaie start. In hoog tempo, waarbij, zij de zal het meeste werk lieten doen, liepen zij storm tegen de Rotterdamse achterhoede, die tegen zoveel geweld nauwelijks was opgewassen. Eerst vuurde Van der Tuyn eten kopbai tegen de kruising van paal en lat, waarbij doelman Van der Bijl — in andere gevallen toch geenszins verlegen — lijdzaam moest toezien. Daarna een stuiterende schuiver van dezelfde speler, die de Rotterdamse doelman slechts na een acrobatische toer corner kon werken. En toen de razend-snelle Joop Heijster een scherpe voorzet gaf, kon een Feijenoord-been het schot van Jac. Heijster nog maar juist van de doellijn trappen. Feijenoord meende haar tegenstander de baas te kunnen blijven met een uitstalling van fijne technische snufjes. Zolang deze expositie van het vierkant De Vroet-Hoogvliet-Van der Korput'Steenbergen op het middenveld bleef, maakte zij indruk, maar wanneer de Rotterdammers hun standplaats naar het erf van de Schiedammers wilden overbrengen, werd hun poging tot exhibition lelijk gestoord. Als een indrukwekkend marktmeester wees vooral Poulus, de Schiedamse midhalf, de vreemde indringers terug. Slechts Van der Most had wat moeite met Van Kilsdonk. Toen hij na een half uur deze linksbuiten nog slechts kon stuiten in diens dreigende ren naar doelman Pil door een corner te forceren, betekende dit de inleiding van Feijenoord's eerste goal. Brandes mikte de voor het doel gebrachte hoekschop ineens op de goal, waar linksback Melief zijn eigen k,eepei in een wanhopige poging om de bal te onderscheppen, kansloos sloeg (0—1). Vijf minuten later verwachtte ieder de gelijkmaker, maar Van der Bijl verrichtte na het harde schot, van de vlak voor hem-opduikende Jac. Heijster een wonder. Feijenoord wierp in de tweede helft alle overbodige versierselen van haar spel over boord. Zij bestreed de nuchtere, recht op het doel afgaande operaties van Hermes, die vroeg of laat hun rendement moesten opleveren, met gelijke wapens. Het werd een boeiend duel, waarbij iedere centimeter grond hardnekkig werd betwist. Toen na 18 minuten Van der Kprpüt, snel naar rechts gekomen, een prachtig staaltje samenspel van zijn makkers op beheerste wijze had afgewerkt, leek het pleit beslist (0—2). Maar Hermes wilde niet capituleren. Met ongelofeleke wilskracht bleef haar voorhiede hameren op de Rotterdamse defensie. En ziet, plotseling zakte de achterhoede van Feijenoord in elkaar. Het begin van de misère was een vrije schop tegen Van Kilsdonk op de middenlijn. Vandaar kwam de bal voor het doel van Van der Bijl, wiens vertwijfelde sprong na de kopstoot van Lex Janse niet mocht baten (1—2). Nog geen vijf minuten later speelde Oldenburg onoordeelkundig terug op zijn doelman. Stolk liep door en Van der Bijl wierp zich moedig voor diens voeten. Maar ook Oldenburg en Kroon lieten zich vallen, waarbij één van hen de bal met de handen speelde. Van Buitenen kende de waarde van een strafschop: '2—2. In 'n roes speelde Hermes door en een vloelende driehoekscombinatie van Janse, v. d. Tuyn en Joop Heijster besloot de laatste met een droge, lage knal, die het net hoog deed opveren (3—2). Hermes trok zich daarna wat in de verdediging terug, maar zij kon toch niet verhinderen, dat Van Kilsdonk uit een vrije trap van behoorlijk verre af- tussen een haag van spelers door, de stand gelijk maakte. In de nerveuze eindworsteling miste Van der Tuyn aan de ene en Van Kilsdonk aan de andere kant het beslissende doelpunt. toen zij, na een doorbraak alleen voor doel staande, tegen de uitlopende "keeper schoten.