Stewart werd eer» „veiligheidsmaniak" ook waar het hem persoonlijk aanging. Hij reed het eerst met een ..klokhelm", experimenteerde met steeds andere brandvrije race-pakken en reed het afgelopen seizoen rond met een voorziening die bij brand zuurstof in zün helm kon blazen. Ironisaherwijze had juist Stewart al deze voorzieningen nooit nodig. Zijn naaste vrienden Jochen Rindt, Piers Courage en Jim Clark overleefden hun beroep niet. Stewart zelf had in zijn carrière slechts één ernstig ongeluk (Francorchamps '86) maar kon nu vol trots zeggen: „Aan mijn lichaam is niet te zien dat ik ooit aan autoracen heb gedaan". De veiligheidseisen van Stewart c.s. deden hem dit seizoen enkele keren in conflict komen met de sponsors, vooral de extra-sportieve sponsors die de autosport steeds meer gaan beheersen. Stewart weigerde aanvankelijk te starten in de Grote Prijs van België op het circuit van Zolder omdat de toplaag van het asfalt tijdens de training los liet. De sponsors die grote, bedragen in een reclamecampagne hadden gestoken eisten dat de rijders toch zouden starten. Stewart verloor de strijd* tegen het grootkapitaal, maar werd er zelf vervolgens niet minder van omdat hij ... won. De kritiek die hij na de race uitte, deerde de sponsors niet meer. Zij hadden hun reclame gehad; de buit was binnen. Zaken als deze maken de autoracerij onzuiver. Automerken en benzinemaatschappijen hielden vroeger hun reclame-eisen binnen de perken er» voelden zichzelf te zeer naar de geest verbonden met de coureurs om die niet een grote mate van eigen inbreng te laten. De extra-sportieve sponsors, zoals de sigarettenmerken Marlborn vn John Player. interesseert dat alles niets wannéér zij nun reclame en de revenuen daarvan maar uit de racerij kunnen peuren.