(Van onze speciale verslaggever) ROTTERDAM, 19 April — Precies in de veertigste minuut van beide speelhelften sloeg de grillige Cock van der Tuyn beslissend toe. Tweemaal versloeg hij Hans van der Hoek — zeer matig ditmaal — op overtuigende wijze en tweemaal haalde hij met de rechtervoet uit voor een dodelijk schot. De eerste keer was dat van zeker 23 meter afstand, waarna de bal in de uiterste bovenhoek klom en de tweede keer van dichtbij uit een zeer moeilijke hoek. De ijverige Eeijenoord-voorhoede wist daar helemaal niets tegenover te stellen, maar kreeg hulp van Van Buitenen, die twaalf minuten voor het einde langs zijn onthutste doelman schoot. Feijenoord begon met een serie heel vlotte aanvallen, zoals het er zeer velen zou opzetten in deze weliswaar niet briljante maar vooral in de tweede helft toch niet onaasdige wedstrijd. Steenbergen en Broeders, ja zelfs rechtsback Van der Korput, trokken meermalen mee te aanval en Den Bleyker deed op de rechtervleugel vaak heel handige dingen. Het leek echter allemaal veel mooier dan het was, want hoe vlot er vaak ook werd gecombineerd, de zeer rustig spelende Schiedamse achterhoede metBurger en Osterholt als sterkste figuren, had er eigenlijk niet veel moeite mee. En aangezien er door al dat naar voren trekken grote gaten ontstonden in de Feijenoord-achterhoede, konden er dan gevaarlijke Hermes-aanvallen worden opgezet. Aanvankelijk werd die mogelijkheid echter helemaal niet gebruikt. Want op de vleugels speelden de gebroeders Heyster voor rust bar slecht. En ook midvoor Lex Janse bracht er ondanks zijn ijver bitter weinig van terecht. Zo leek het toch wel verantwoord dat Feijenoord alles op de aanval zette. Maar die aanval sloeg niet door. Zelfs een leeg doel was voor een geheel vrij staande De Bruin onbereikbaar. Verder kwamen er uit al die tierelantijntjes nauwelijks kansen voort. Die kwamen geleidelijk aan de andere kant toch wel, omd_' Gudde, Van der Tuyn en Stolk op het middenveld langzamerhand beter gingen spelen. En de Feijenoord-verdediging, doelman Van der Bijl incluis, speelde zo zwak, dat er steeds meer gevaar ging dreigen. Cock van der Tuyn en Lex Janse kregen een paar beste kansen, maar zij faalden. De situatie vijf minuten voor rust leek veel minder op een kans. Maar nu kreeg Van der Tuyn plotseling de ware geest over zich en met een prachtig doelpunt legde hij de basis voor een Schiedamse zege (0—1). Hermes scheen dat bouwwerk in de tweede helft meteen te willen optrekken en nu bleek eerst goed, hoe onzeker de Feijenoord-verdediging speelde. Herhaaldelijk greep Van der Hoek mis op de gladde combinaties van het Schiedamse binnentrio, mede doordat Broeders en Steenbergen weinig oog hadden voor het verdedigende deel van hun taak. En ook de Heysters begonnen zich nu te roeren. Het gelukte Feijenoord evenwel zich los te werken en met nog ingewikkelder combinaties dan voor rust gingen de Rotterdammers nu hun geluk proberen. Zonder resultaat evenwel, al moesten nu Osterholt en Burger een paar keer op het nippertje redden. Door die ongelukkige trap van aanvoerder Van Buitenen kwam de gelijkmaker toch (1—1). En het leek dat beide partijen daarmede vrede hadden. Totdat Van der Tuyn voor de tweede maal scoorde. Bijzonder knap gleed hij langs Van der Hoek en zijn harde schot van geheel opzij van het doel afgevuurd, was een waardige kroon op dit mooie staaltje voetbal. En voor Van der Tuyn een troost, want hij had, al was hi) dan voor de zoveelste maal matchwirinaar, toch ook heel wat zwakke momenten gehad. /