(Van onze speciale verslaggever) HAARLEM, 18 Sept. — Met loden schoenen vocht Feijenoord zich in de slotfase van de „klassieker" tegen Haarlem naar het einde. De gehele eerste helft — en nog een kwartier daarna — had de Rotterdamse club, met Se zelfverzekerdheid van een grote, zich te weer gesteld tegen de Haarlemse overmacht. Doch toen Piet Groeneveld (zo onberekenbaar als een wervelwind) in de vijftiende minuut zijn en Haarlems tweede treffer had gescoord, stortte het trotse verweer van de Feijenoorders ineen. Zij lieten een stortvloed van Haarlemse aanvallen over zich komen en verdedigden zich nog slechts werktuiglijk. Dat Haarlem nog maar één doelpunt aan de score toevoegde (wéér door Groeneveld, 6 min. voor tijd) was voor hen een meevaller en accentueerde tegelijkertijd, dat ook de club van Smit niet in grootse vorm was. Vooral de oude getrouwen van Feijenoord op de overvolle tribunes zullen met weemoed hebben gedacht aan vroegere ontmoetingen tussen beide clubs, die beter spel te zien gaven dan de kamp van vanmiddag, waarin veelal alleen het loffelijk streven was en het einddoel te dikwijls werd gemist. Haarlem maakte zo nu en dan een gunstige uitzondering. Zij startte in ieder geval in een veel hoger tempo dan de Rotterdammers en verkreeg hierdoor een meerderheid, die in een groot aantal hoekschoppen resulteerde. Feijenoord moest zich schrap zetten om de Haarlemse aanvallen de baas te blijven. Rechtsback Oldenburg, stopperspil Kroon en aanvoerder Arie de Vroet vooral verzetten bergen werk. Maar telkens als zij schoon schip hadden gemaakt en de bal naar hun voorhoede dirigeerden, kwamen Groeneveld, Roozen en Pastoor, opgestuwd door Smit, Boeree en de twee Haarlemse kanthalves weer terug.