In het begin van de wedstrijd, toen Sparta een tempo sneller was, kreeg de Feijenoord-verdediging geen vat op het pittige voorhoedespel van de thuisclub, en reeds na 10 minuten sloeg het dartele Sparta-vijftal toe. Eerst schoot Van Ede tegen de lat, vervolgens schoot Van Male, die weer als een kikker overal tussendoor sprong, in en ten slotte wist Den Boer de nog gedeeltelijk weggewerkte bal hard langs de gedesorganiseerde Feijenoord-verdediging te knallen.

Wèl kwam Feijenoord daarna ln de aanval, maar dit offensief was zonder pit, vergeleken bij de hartige hapjes, waarop de Sparta-voorhoede bleef tracteren. Wéér was Van Male zijn tegenstanders te vlug af, weer kwam' zijn schot tegen de lat en de goed oplettende Lening had weinig moeite om er door een kleine hoofdbeweging 2—o van te maken.

Daarna kreeg Feijenoord, vrijwel de gehele verdere speeltijd-, het woord. Maar Feijenoord was zich nog niet bewust van haar superioriteit. Het ploeterde nog wat kortzichtig tegen de wel heel hard zwoegende, maar weinig verband vertonende Sparta-defensie en wie weet zou Feijenoord dat bewustzijn nooit hebben gekregen, als De Vroet na een periode van zeer slecht spel niet onverwacht een sublieme pass had gegeven aan Brandes, waaruit deze met een fraai schot scoorde.