De moed, die de Feijenoordburgerij hieruit distilleerde werd na de hervatting gekristalliseerd in een heel wat frisser aanvalsspel, dan de stadionclub voor de rust had laten zien. Toch hield Sparta nog twintig minuten stand, tot het moment dat linksachter Nijssen door een trap in het gelaat werd uitgeschakeld. Den Boer ging toen linksback spelen, Van Male linksbinnen en op de linksbuitenplaats verscheen een jongeman, Tibout genaamd, die er niet éénmaal in slaagde lets goeds te doen.

Ten slotte ontdekte Feijenoord de waarde van haar goede vleugelspelers. Eerst gaf Van Munster een fraaie voorzet, waaruit JLlnssen onhoudbaar inkopte en even later ging het precies andersom, toen Van Munster een afgemeten voorzet van JLlnssen inkopte. Nóg vond Sparta de kracht tot een wanhoopsoffensief, maar toen ook de andere back, Van Gorkum, uitviel, was het laatste restje weerstand gebroken, waardoor het voor de steeds beter spelende Feijenoord-voorhoede een koud kunstje was, om de eindstand door twee goede doelpunten van Brandes op 2—5 te brengen.