(Van een onzer sportcorrespondenten) Zaterdagmiddag heeft het Nederlands elftal in Den Haag een oefenwedstrijd tegen Feijenoord gespeeld. De entourage was een beetje wonderlijk voor een voetbalmatch. Immers, er was geen grasspriet te zien, zelfs geen modder-, zand- of sintelveld. Houtrust was één witte wade, fel schitterend en blinkend in het zonlicht en slechts hier en daar on. derbroken door de met rode menie aangegeven lijnen. De Keuze-Commissie, die in elkaar gedoken langs het lijntje zat, beschut door paardedekens en winterjassen, miste aanvankelijk voorzitter Hoolboom, die als een veldheer bij de ingang van het terrein stond en de spelers met een brede armzwaai wees, waar het veld geacht werd zich te bevinden. Hij vond kennelijk, dat er enige overre. dingskracht nodig was om de spelers er van te overtuigen, dat hier het veld was. Het is dan ook geen indrukwekkende match geworden. Eerder een vriendelijk partijtje om de stijve botten en onwillige spieren, een beetje los te trappen. Dat het Nederlands elftal met 3—1 won, zegt weinig, want de opstellingen waren ietwat dooreengehaspeld, waarbij Feijenoord Bak en

Moulyjn kwijt was geraakt aan de Oranjeploeg terwijl het Notermans (Fortuna) en Rijnvis (ADO) daarvoor terug had gekregen en Odenthal bij de Rotterdammers rechtsachter speelde. Deze achterspeler van Enschede was oorspronkelijk in het Nederlands elftal opgesteld, omdat Kuys verhinderd zou zijn, maar Kuys verscheen toch en toen hevelde men Odenthal maar naar de tegenpartij over. Er was te voetballen op dit met walsen enigszins

gelijkgemaakte, geplette sneeuwveld. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. Snel wenden, in volle vaart schieten, plotseling van richting veranderen, dat ging allemaal heel moeilijk 3 n voor competitievoetbal zou zo'n veld dan ook bepaald niet geschikt zijn Intussen liet zich, door middel van dit onderhoudend, maar simpel partijtje, wel constateren, dat diverse internationaals niet al te best hebben overwinterd. Cor van der Hart voelde zich op het gladde oppervlak lang niet in zijn element, Theo Timmermans is nog lang niet de oude en ziet nauwelijks meer kans, in het middenveld

een bal vrij te maken en daardoor een aanval op te bouwen. Bosselaar is geen schaduw meer van de pittige, voortvarende rechtsbuiten van enige tijd geleden en De Jager (DFC) moest het van enkele flitsende ogenblikken hebben. Overigens was hij zwakjes. Daarbij is het middenvoorvraagstuk nog niet aan een oplossing toe, want al is Koopal (VVV) van goede wille, snel in de start en brandend-actief, zijn spel is nog te simpel om een goedé

spil uit positie te spelen. Toch waren er beslist lichtpunten. Het grootste was Lenstra, de pas van een griepje herstelde Fries, die op dit moeilijke oppervlak zijn gave techniek en zijn voortreffelijk spelinzicht vooral na rust met zekere gretigheid uitstalde. Aanvankelijk kreeg hij weinig kans aan de bal te komen, want Feijenoord en met name de geroutineerde Steenbergen, dekte hem, nauwgezet. Maar toen Lenstra zich wat had ingespeeld en zijn medespelers (Klaassens) wat nauwgezetter in hun afgeven werden, klom Abe's spel tot eenzame hoogte. De eerste treffer, na

een half uur door Koopal tot stand gebracht, was te danken aan voorbereidend werk van Abe, die na rust pas goed loskwam. In de 8ste minuut van de tweede helft dirigeerde hij de bal meesterlijk naar De Jager, wiens kopbal via de paal achter de moedige Van der Bijl in het doel caramboleerde. En een kwartiertje later snelde Abe naar voren om de bal uit een uitstekende throughpass van Theo Timmermans op te vangen en over Van der Bijl heen te scoren met net zo'n merkwaardige lob, als waarmee hij indertijd te Rotterdam tegeti Rot-Weiss zo'n succes had. Tussen die Friese- bedrijven door had Cor van der Gijp voor een goed tegenpunt gezorgd, maar het bleef bij dat ene puntje, want al speelde Feyenoord technisch uiteraard niet kwaad en al verdedigde Kerkum als spil zeer be. kwaam, in de voorhoede moest het vrijwel uitsluitend van Cor Van der Gijp komen. Schouten demonstreerde zijn liefde voor solistisch optreden tot in den treure, Bosselaar ivas "'it vorm en Rijnvis eveneens. Toen Schouten er dan nog eens doorheen was gedrenteld, redde Kuys knap op de doellijn. Vandaar, dat het 8—1 bleef, 'n Beetje sneu voor Feijenoord, dat in de eerste helft een half uur lang de toon had aangegeven.