(Van een onzer sportredacteuren) F)E 20.000 toeschouwers in het Stadion-Feyenoord (toch altijd nog 8000 meer dan Woensdag jl. bij de oefenwedstrijd van het Ned. Elftal!!) vingen gistermiddag een witte raaf. Misschien voelden zjj, dat deze daar moest huizen, want het Rotterdamse publiek, in de loop van vele jaren danig verwend, heeft een fjjne neus voor wat goed is op voetbalgebied en wat niet. Hoe het echter ook zij, ter afwisseling van de gebruikelijke klaagzangen over minderwaardig spel lieten Feyenoord en NAC een ander, een optimistischer geluid horen. O, zeker, beide clubs hebben wel eens betere wedstrijden gespeeld, maar wat zij nu lieten zien, kwam toch altijd ver uit boven wat men zo wekelijks op de eerste-klas velden tegen komt. Er was enthousiasme, er was tempo, er was dikwijls goede techniek, er kwamen menigmaal vlotte aanvallen en er was bovendien één speler, die aan al dat verdienstelijk werk door zijn optreden nog een extra glans gaf, namelijk midvoor Van den Langenberg, die plotseling zijn grote vorm schijnt te hebben gevonden en die, spelend geljjk gisteren,, stellig in de nationale ploeg de voorkeur verdient boven Van Melis.

De heren Verlegh en De Vries zullen wel met intense belangstelling naar die Bredase midvoor hebben gekeken, vooral in de eerste helft, toen hij herhaaldelijk spil Kroon, wat zwakker dan gewoonlijk, ontliep en doelman v. d. Bijl met vinnige schoten op de proef stelde. Misschien ergerden zij zich over de vele dekkingsfouten aan beide zijden, maar dan kan daartegen worden ingebracht, dat zowel Feyenoord al* NAC zich hoofdzakelijk toelegde op de opbouw van de eigen aanval en minder aandacht besteedde aan de afbraak van die aanvallen. Juist daardoor werd het vermoedelijk zo'n aantrekkelijke wedstrijd na het openingsoffensief van NAC, dat reeds na enkele minuten een doelpunt opleverde, toen v. d. Langenberg de bal uit een voorzet van rechtsbuiten Groos ineens op zijn schöen nam. Het heette, dat Feyenoord een bijzonder verdedigingssysteem had uitgevonden. Men sprak in de Maasstad al van het ijzeren gordijn voor het doel van Feyenoord. Maar door die achterstand in het begin dacht Feyenoord er niet aan te gaan verdedigen. Het miste weliswaar Smulders als linksachter, maar het nam het risico en zond de twee middenspelers, de onvermoeibare v. d. Engel en invaller Hoogvliet, die ai jaren geleden een beste indruk maakte en ook nu een sterke schakel bleek te zijn, naar voren om de voorhoede te steunen. En met succes. Want

al werd midvoor Van Hoek voortdurend geschaduwd door spil Bouwmeester, er waren anderen, die een deel van zijn werk er bij namen. Veteraan Linssen verdeelde het spel met listige en zuivere passes, V. d. Korput droeg het zijne bij en er ontstond daardoor niet alleen gevaar voor doelman Kools, maar ook de gelijkmaker. Een aanval van de gehele voorhoede, die de Bredase verdediging uiteen trok, eindigde met een pass van Van Kilsdonk naar v. d. Korput, die zuiver op het hoekje mikte en Kools passeerde. Zo bleef die strijd geruime tijd. Snelle, attractieve aanvallen van beide elftallen en vaak goed spel in het middenveld, ook van de Bredase middenspelers. Beenhakkers en vooral Lussenburg. In de verdedigingen werden wat fouten gemaakt, bij Feyenoord door Kroon en linksachter Kooien, bij NAC door rechtsachter Michielsen en NAC profiteerde daar meer van dan Feyenoord. Het was gevaarlijker en doelman v. d. Bijl had het heel wat moeilijker dan zijn collega Kools. Die v. d. Bijl maakte ietwat fantastische sprongen en stompte ook graag en zo'n stomp werd hem en werd zijn club noodlottig. Onder een schot van v. d. Langenberg, helemaal naar rechts afgezwenkt, zette hij zijn vuist, maar de bal sprong; voor de voeten van linksbinnen Bruimnckx, die meteen raak schoot. Voor de rust kwam er in die stand

geen verandering meer mede doordat er aan elke kant een doelpunt wegens buitenspel werd afgekeurd en ook in de tweede helft bleef het 1—2, hoé Feyenoord zich ook inspande en hoe groot zijn overwicht toen ook scheen. Inderdaad scheen. Want Linssen en v. d. Korput konden het tempo niet meer volgen en bleven voortdurend achter, zodat de voorzetten van Van Kilsdonk en rechtsbuiten v. d. Bijl altijd een prooi werden van de Bredase verdediging. Het was aldus andermaal gebrek aan uithoudingsvermogen, dat de strijd besliste. NAC, dat eerst nog tot gevaarlijke uitvallen kwam, maar later eveneens moeilijker ging spelen, trok zich. naarmate de tijd verstreek, steeds meer terug in de verdediging en toen was er voor Feyenoord geen doorkomen meer aan.