(Van een onzer sportredacteuren) U*EN van de eerste en een van de laatste aanvallen van Sparta werden L/ op het uitverkochte Spangen bekroond met een fraai doelpunt en die twee treffers waren voldoende om de overwinning te behalen op Feijenoord, dat in paniek een kwartier Spartaans kampioensvoetbal doorstond, daarna zijn rust en zelfvertrouwen hervond, maar ook met Brandes weer als midvoor niet tot scoren kon komen en kort na de rust zelfs een strafschop miste op een ogenblik, dat beslissend had kunnen zijn voor het verdere verloop en de uitslag van deze Rotterdamse derby.

Sparta verdiende de zege, al was het alleen maar voor zijn spel in dat eerste kwartier, spel, zo knap, zo vlot, zo gemakkelijk en zo weldoordacht als we het dit seizoen nog op geen enkel Nederlands veld zagen. Hoe goed begrepen Ule vijf aanvallers, opererend op één lijn, elkaar, hoe zorgvuldig schoof de snel groeiende re'chtsmldden Verbeek hun de ballen toe, hoe verrassend en overrompelend grepen zy de verdediging van Feijenoord aan met afwisselend kort en breed spel! Niets en niemand kon de

Spartanen belemmeren in deze krachtsontplooiing, geen enkele Feijenoorder en ook scheidsrechter Bronkhorst niet, die zo onverstandig was net zo lang rond te lopen in vrijwel dezelfde donkere kleding als de Spartanen, tot aanvoerder Den Bosch hem bij het eerste, onvermijdelijke misverstand verzocht iets anders aan te trekken. Pure winst stond hen voor ogen en daarvoor moest alles wijken. En die winst kwam dronkenmakend snel zelfs. Het eerste schot van Den Boer kon v. d. Wal met enige veine nog stoppen, maar toen Benningshof, groots in zijn dribbels en zijn passes, Vermeer aanzette tot een felle sprint langs Smulders, kon de Spartaanse linksbuiten de bal met een fraaie voorzet, juist buiten bereik van v. d. Wal, voor het doel brengen, waar de toestormende Den Engelsman hem hard en hoog in het net joeg. Terugslag DE gladheid van het veld, waardoor de scherpe throughpasses soms iets te ver doorschoten en enkele onjuiste buitenspelbeslissingen, maar ln geen geval Feijenoord, dat naar vorm liep te zoeken, voorkwamen in die periode meer doelpunten. En toen Ineens was het, alsof Sparta ontwaakte uit een roes en zich verwonderde over zijn eigen prestatie. Het tempo bleef weliswaar hoog, het spel verrassend en goed, maar het fijne ging er af. Vermeer begon veel en slordig te schieten, Den Engelsman werd minder, de verdediging van Feijenoord, met Kroon aan het hoofd, kwam allengs tot een betere dekking van het binnentrlo en met een daverend schot van Benningshof, mooi gestopt door v. d. Wal, eindigde het kwartiertje, dat Sparta tot een van de beste ploegen in Nederland stempelde. De twee elftallen groeiden naar elkaar toe. Sparta werd minder, Feijenoord beter en de tactische, technisch nog altijd knappe, maar op de duur toch te langzame Linssen leidde de eerste aanvallen van Feijenoord in. Onvervaard zocht Brandes de duels met Terlouw, die hij steevast verloor, als de bal door de lucht werd gespeeld, maar soms won, als de bal laag werd gehouden. Steenbergen, begaafd maar niet doortastend genoeg, kwam in actie en op haar beurt kreeg de verdediging van Sparta het benauwd. Bijna trapte Terlouw de bal in eigen doel en een moedige duik van Landman naar de schoen van Brandes was nodig om de gelijkmaker te voorkomen. Tactische fout HET werd een soort bliksemoffensief, dat niets opleverde door de traagheid van Brandes, door het stoere ingrijpen van Terlouw, door het sterke verweer van Verbeek, die overal tegelijk scheen te zijn en voor een belangrijk deel toch ook door een tactische fout van Feijenoord. Want Feijenoord zag, dat linksmidden v. d. Berg er niet ln was en het legde het zwaartepunt van de aanval daarom op rechts, maar het scheen niet te begrijpen, dat het daardoor precies in de kaart van Terlouw speelde, omdat hij nu de bal steeds voor zijn machtige linkervoet kreeg. De enkele

keer, dat Van Kilsdonk op de linkervleugel aan het werk werd gezet en Terlouw er met 7/jn zwakke rechtervoet ongunstig voor kwam te staan, kwam Sparta ln de verdrukking en maakte ook Terlouw fouten. Zelfs de geroutineerde De Vroet zag het blijkbaar niet, want ook na rust, toen Sparta niet meer te herkennen was en met zeer slordig spel niets anders meer kon doen dan zich verdedigen, bleef Feijenoord Van Kilsdonk verwaarlozen en verwachtte het al zijn heil van rechtsbuiten Van Hoek, die zelden los kon komen van linksachter Wenneker en bovendien te veel naar het midden afdwaalde. En toch, niettegenstaande dat, zou het wellicht allemaal anders zijn gegaan, als Feijenoord een schutter had gehad, al was het alleen maar om uit een strafschop een doelpunt te maken. Want scheidsrechter Bronkhorst was onverbiddelijk, toen Terlouw diep doorbuigend op zijn brede rug Steenbergen afhield bij een hoge voorzet. Hard en hoog was het schot van Van Kilsdonk, maar toch niet hard en hoog genoeg voor Landman, die in een snelle reactie zijn vuisten onder de bal zette. Groot was de vreugde der Spartanen, diep de verslagenheid van de Feijenoorders. In het spelbeeld kwam dat niet zo zeer tot uiting, want Sparta

bleef slordig verdedigen en Feijenoord bleef onvermoeid aanvallen, maar die aanvallen waren, als altijd, te peuterig en misten de warme gloed van de overtuiging. Er ontstonden een paar kansen voor Van Hoek en Brandes, Steenbergen probeerde het met een schitterende omhaal, maar tegen het boven allen uitstekende duo Landman—Terlouw waren al die pogingen vruchteloos. En wat verwachtte eigenlijk Brandes van zijn soms onvriendelijke attaques tegen Terlouw ? Sparta overleefde de druk, werkte zich tegen het einde weer wat los, schiep zich door open aanvallen kansen en een van die kansen, een mooie voorzet van Vermeer, was voor Den Boer voldoende om er 2—0 van te maken. En daarna was er voor Feijenoord helemaal geen doorkomen meer aan!

MET DEZE OMHAAL probeerde Steenbergen, de rechtsbirmen van Feyenoord, doelman Landman te verrassen, doch deze was op zijn posU