De Groninger Opera- en Operettevereniging heeft Zaterdag velen met de opvoering van „Die Csardasfürstin” inde „nieuwe aula” een zeer genoeglijke avond bezorgd. De amateurs, die zich inde G.0.0.V. hebben verenigd, hebben het bewijs geleverd op het veel-eisende terrein der operette-kunst een niveau te kunnen bereiken, dat alleszins als zeer verdienstelijk gekwalificeerd mag worden. Of daarmede aan ieders verwachting zal zijn beantwoord? Misschien is er bij sommigen de neiging geweest om vergelijkingen te maken met bepaalde beroepsgezelschappen, doch dit zou ten opzichte van deze amateurs, die blijk hebben gegeven van groot enthousiasme, ambitie en serieuze wil, onbillijk zijn. Wat vooral bij dit Groninger gezelschap te waarderen viel, waren de decoratieve verzorging en rijke montering, die het gehele spel ineen smaakvolle, kleurige en fleurige omlijsting zetten. Ook al waren er in andere opzichten zekere zwakke plekken, dan konden deze zeker geen afbreuk doen aan de charme, waardoor het geheel zich van begin tot einde kenmerkte. Er werd verdienstelijk gezongen en in elk geval met overtuiging, maar dat neemt niet weg, dat enkele stemmen, o.m. door te weinig volume, niet geheel opgewassen waren tegen hun taak, en daarnevens war het acteren bij enkele hoofdrolspelers door het ontbreken van voldoende bezieling en temperament eventjes te zwak om die sprankelende geest te wekken, die nu eenmaal ineen vlotte operette onontbeerlijk is en zeker waarin de vrolijkluchtige toon van ’t vroegere levenslustige Wenen moet worden benaderd.

Maar daar stond zoveel goeds tegenover – de muziek, o.a. met medewerking van leden der G.O.V. en onder leiding van de heer L. F. Drenth, de uitstekende zang van het koor, dat zich met elan gaf, enige aardige balletscènes, de vaart, waarmede alles gebracht werd – dat men gaarne wat vergeeft en vergeet. J. Drent bracht als graaf Boni Kancsiani een creatie, levendig en beweeglijk, zoals er maar weinigen hem zouden verbeteren; da heer R. Roelfsema wist zijn rol van Vorst Von Lippert een prachtige komische toets te geven, en – om ook één der „kleintjes” te noemen – wat is er hartelijk gelachen om die kleine, pittige groom (N. H. Bakker). De melodieuze muziek van Enrnierich Kalman, stuwend en volgzaam inde begeleiding, lag echt in het gehoor en schiep mede die sfeer, die een operette in haar luchtige speelsheid volop kan doen genieten. De Groningers hebben hier een uitstekende beurt gemaakt, evenals dat na Groningen ook in Leeuwarden het geval geweest is.