En Feijenoord spon er garen bij (Van onzen specia len verslaggever). Een wonderlijke wedstrijd werd het gisteren tussen Feyenoord en VUL in het Rotterdamse stadion. Wonderlijk, Omdat de beide ploegen toevallig beid e met een gewijzigde voorhoede experimenteerden. Wonderlijk, o mdat een elftal, dat Zeker tweederde van de speeltijd in de aanval was, met 4—0 moest verliezen. Want VUC heeft, zonder op de uitslag te letten, in alle opzichten de traditie hoog gehouden, die ontmoetingen tegen het sterke Feyenoord in de da gen van weleer altijd zo’n bijzonder cachet hebben gegeven. VUC had niet behoeven te verliezen; onze stadgenoten zijn e chter zelf de dupe geworden van het voorhoede- experiment.

Die voorhoede zag er ook wel verdacht uit, n.1. Stam alS rechtsbinnen en Jan de Harder op de middenvoorplaats. Laten wij beginnen met dezen De Harder, een nog zeer jongen speler, die daarom nog voldoende tijd heeft om te „rijpen” voor het eerste elftal. Dat zal echter nog wel enkele jaren in beslag nemen. In het eerste elftal hoort hij thans zeker niet thuis. Stam voelde zich als een kat in een vreemd pakhuis en dat bleef de gehele wedstrijd zo, ook toen men hem na de pauze als middenvoor liet opereren. Smit daarentegen voelde zich goed op z'n plaats in de verdediging, welke met Oostdijk als uitblinker het VUC-bestuur geen reden tot bezorgdheid zal geven. Alleen vinden wij het jammer, dat van Hoek z’n plaats heeft moeten

inruimen voor Hendriks, die o.i. te traag is als linkshalf. De voorhoede blijft het grote probleem vormen, en na gisteren nog meer dan ooit. Feyenoord had z’n oude aanval weer van stal gehaald. Nu zou men aan de cijfers denken, dat dit een succes is geworden. Verre van dat, technisch kan het er mee door, doch voor doel schuttert deze voorhoede al even vreemd als de voorgaande. Ook Feyenoord zal nog werk genoeg krijgen dit vraagstuk uit te dokteren. De wedstrijd zelf was aantrekkelijk en spannend. De rust werd gefloten met 1—0, een' doelpunt van v. Kilsdonk, dat na ruim een half uur gescoord .werd en lichtelijk naar buitenspel zweemde. Althans de VUCdefensie bleef als een wassenbeeld staan, de oren gespitst op het verwachte fluit-signaal. Doch arbiter Kareisen dacht niet aan fluiten.... Na de pauze ramde VUC constant op de Rotterdamse veste, maar wat doe je met een voorhoede, die op Holleman na, aan. alle kanten mank gaat. Het werd 2—0 door een schitterende kogel van Linsen van de rand van het strafschopgebied af, VUC bleef de toon aangeven. Vijf minuten voor het einde was het nog 2—0, toen knalde Vrouwdeunt onverwacht in en een moment later maakte v. d, Korput er 4—0 van.