(Van onze sportredacteur.) Voor het eerst na 17 October had Feijenoord weer eens en thuiswedstrijd op het programma. Een merkwaardig geval in de competitie. Maar het feit is er nu eenmaal. En zo heeft de Rotterdamse stadionploeg op het ogenblik 7 uitwedstrijden en 4 thuiswedstrijden op haar lijstje staan. Ondanks alle mieserigheid waren er toch nog een goede 15.000 kijkers naar het stadion gekomen om eens te zien of Feijenoord in die twee maanden uitstedigheid er op vooruit is gegaan. En zo was het. In technisch opzicht staken de Feijenoorders ver boven het moedig maar vaak slordig strijdende H.B.S. uit, dat zich bovendien niet lekker gevoelde in de stadionsfeer. De 4—1 Rotterdamse zege was niets te veel. De Hagenaars, die destijds op Houtrust een verrassend 5—5 gelijk spel op hetzelfde Feijenoord boekten, konden thans geen moment tippen aan de technische vaardigheid van de tegenpartij. Vooral aanvalsleider Brandes, goed geflankeerd door de jeugdige Steenbergen en v. d. Korput, bleek een doorlopend gevaar voor de weinig zeker spelende H.B.S.-defensie. En dan waren er nog de vleugelspelers Hoek en Kilsdonk, die in de eerste helft menig maal een braak terrein voor zich vonden, waarvan natuurlijk maar al te dankbaar werd geprofiteerd. Overigens bracht deze eerste speelhelft een aantrekkelijke partij voetbal, van betere kwaliteit dan na de pauze, toen Feijenoord het bij perioden tè mooi wilde doen. Dat liep bijna steeds op een mislukking uit temeer daar H.B.S. zich toen niet meer zo vaak vergaloppeerde in het dekken. Daarin school voor de pauze het verraderlijke bij de Feijenoord-aanvallen. Want een kind kon erbij, dat een technisch geschoolde ploeg als Feijenoord deze (oude) fout bij de H.B.S.-defensie prompt door had, en daarop ook haar tactiek baseerde. H.B.S. zelf liep na het stratschot hard van stapel. Binnen een minimum van tijd waren er twee hoekschoppen geforceerd, een uit een kogel van v. d. Vegt, welke door doelman v. d. Bijl — weer zo’n keeper met internationale allures! — over de cornerlijn werd gewerkt.- Maar ook Feijenoord zat niet stil. Er waren eerst twee hoekschoppen, gevolgd door een kanjer van Kilsdonk, welke het nodige rumoer in de Haagse defensie veroorzaakte, daar v. d. Land, die deze middag verre van klemvast was, de bal van zijn borst liet terugstuiten. Maar enkele minuten later had Kilsdonk toch succes, toen hij een gat ontdekte in het dekkingssysteem van H.B.S. Het schot was raak, 1—0. Het werd zelfs 2—0 toen een vrij tamme bal uit een vrije schop uit de handen van v. d. Land glipte en door Brandes ijlings werd ingeschoten. De strijd won daarna aan spanning vooral toen bij een onverhoede H.B.S.-uitval Hoekstra een tegenpunt maakte. Toch ging Feijenoord met een volkomen gerust gevoel de tweede helft in. Want na zeer kundig werk van Brandes in Matthews-stijl had Kilsdonk de bal eenvoudigweg voor het inschieten, 3—1. Het was teleurstellend, dat een blunder van v. d. Land na de pauze voor H.B.S. feitelijk de zaak hopeloos maakte. Weer liet hij een roller van Kilsdonk door zijn handen glijden. Zo was het 4—1, een voorsprong, waarbij Feijenoord zich volkomen safe kon voelen. Want noch Langelaan noch v. d. Vegt, noch Röhring, de Haagse kanonniers, hadden verder nog veel in te brengen tegen de toch niet overmatig sterke Rotterdamse verdediging. En last not least was er ook nog een doelman v. d. Bijl, die de enkele schoten met stijl en glans keerde. In de Haagse middenlinie werd alom het spel van Schwencke geprezen. Inderdaad viel de Hagenaar meer op dan zijn overbuurman captain De Vroet. Alleen in het plaatsen niet. Daarin waren beiden even slecht....! A.D.O. op schot tegen Eindhoven A.D.O. heeft gisteren in het Zuiderpark er eens lustig op los gedoelpunt in de vriendschappelijke wedstrijd tegen Eindhoven. De Hagenaars wonnen met 9—1.