(Van onze sportredactie) Met een gezicht van „dat heeft Elinkwijk hem netjes geleverd,” en overigens met een opgelucht gemoed, verliet het grootste deel van de ongeveer tienduizend toeschouwers gistermiddag het terrein aan de Amsterdamsestraatweg. Inderdaad, Elinkwijk had het hem geleverd: met de royaal uitvallende cijfers van 4—l werd de „sterrenploeg” van Feijenoord met een nederlaag huiswaarts gestuurd. Het merkwaardige is, dat men de uitslag geflatteerd zou kunnen noemen, maar aan de andere kant ook, dat Feijenoord met deze cijfers nog tevreden mocht zijn. Maar hoe dan ook, de blauwwitten toonden dat er heel wat méér voor nodig is dan het verlies vaneen paar winstpunten om het moreel van de ploeg aan te tasten en Elinkwijk vaneen winnend team een verliezend team te maken. Dat was voor Elinkwijk de grootste winst van gisteren: dooreen uitstekende wedstrijdmentaliteit en goed voetbal werd een technisch knap spelend Feijenoord bedwongen en door grotere productiviteit verdiend verslagen, na een opnieuw boeiende strijd op een uitermate zwaar en derhalve uiterst moeilijk bespeelbaar terrein. Geen „wonderploeg” Elinkwijk is geen „wonderploeg”. Gelukkig maar ook, want dat geeft doorgaans meer na- dan voordelen. Zovelen immers komen naar Elinkwijk kijken met de idee een soort wonderploeg aan het werk te zien. Wat dat betreft komen zij bedrogen uit. Maar zij zien doorg ans wel een homogeen elftal aan het werk, waarvan elke speler zich voor de volle honderd procent inzet, waarvan elke speler overeen behoorlijke portie techniek beschikt, met een verdediging die voor geen geruchtje vervaard is en met een voorhoede die zich kansen weet te scheppen en weet te benutten. Over dat alles kunnen sinds gisteren de spelers van Feijenoord een hartig woordje meespreken. Want Feijenoord deed zijn reputatie alle eer aan. De Rotterdammers speelden mooi, knap voetbal en een schoonheidsprijs was zonder mankeren naar de Maasstad gegaan. Alle factoren tezamen gaf echter een strijd met wisselende aspecten. die van het begin tot het einde alle aandacht vroeg, met een tweede helft welke tenslotte de beslissing ten gunste van Elinkwijk bracht. Kraak weer op dreef De ruststand I—l liet nog alle mogelijkheden open. Na een flitsende start van Feijenoord, met knap aanvalsspel, waarin de voetbaljongleurs Bosselaar, Moulijn en Schouten een hoofdrol speelden, zag het er na 5 minuten donker uit voor Elinkwijk toen de Rotterdammers de leiding namen. Schouten en Moulijn zigzagden keurig door de verdediging en de vrijgekomen Moulijn passeerde Piet Kraak met een beheerste diagonale schuiver (0—1). Maar inde Feijenoord overwichtperiode groeide het verzet van Elinkwijk. Wim de Jongh kreeg al ’n kans op de gelijkmaker na ’n knappe pass van Huntink, maar zijn zwak schot kon v.d. Bijl vooralsnog niet verontrusten. Piet Kraak eiste zijn aandeel inde komende zege na een kwartier door snel reagerend een vlammend schot van Bosselaar, ineens ingeschoten uiteen corner van Moulijn, nog met zijn vuist over de lat te werken. Ware het een goal en dus o—2 geweest, de wedstrijd zou zeker een geheel ander karakter hebben gekregen. De Jongh maakt gelijk Tegen het geduchte Feijenoord ham Elinkwijk echter de aanval over en onder het stuwende werk van Van Capelle en Kreijermaat en de uitgekookte passes van dirigent Klein ging het zo hechte Feijenoordbolwerk wankelen. De handige Westers leidde de eerste aanvallen in, die inde 29e minuut tot de gelijkmaker voerden. Op een scherpe pass van Huntink kon Wim de Jongh via Vonk tussen spil Van de Hoek en linksback Osterholt doorglippen en de bal achter Vander Bijl jagen (1—1). In deze stand kwam voor de rust geen verandering meer, Klein Probeerde nog een keer een solo, maar kwam tussen twee Feijenoorders te vallen; even later trof Klein het zijnet en Huntink werkte nog een pass van Westers met een slap schot af, maar aan de andere kant moesten Kraak en de stoere spil Van Dijk al hun capaciteiten in het geding brengen om Schouten c.s. het scoren te beletten, hoewel daarbij sterk aan het licht kwam dat een schutter bij de Rotterdammers node Werd gemist. Vier minuten na de hervatting toonde een wilskrachtig Elinkwijk dat het op volle winst speelde. Feijenoord, geheel inde verdediging gedrukt, moest toestaan dat Westers onder een scherpe hoek een schot loste dat de roos trof (2—1). Vonk miste even later de kans de strijd reeds een beslissende wending te geven door uit vrije positie naast te schieten. Maar toen vocht Feijenoord terug. Met prachtige combinaties en fraai samenspel, waarbij spelers als Bosselaar en Moulijn tot grote hoogte stegen. Maar onverzettelijk pareerde de Elinkwijk-defensie al die geslepen attaques, hoewel er genoeg dreigende situaties ontstonden voor het heiligdom van Kraak, die meesterlijk ingreep op een gevaarlijke kopbal van Bosselaar. Een doelpunt, en wat voor een doelpunt, viel juist aan de andere kant en het was Huntink, die met één schot al zijn voorgaande zwakke beurten goed maakte. Inde breedte over het veld kreeg hij de bal van Westers, omspeelde op de rand van het strafschopgebied Steenbergen en Van Kerkum om ineens met de linkervoet de bal inde uiterste bovenhoek van het Feijenoord-doel te jagen (3—1). Dat magnifieke schot inspireerde blijkbaar ineens Vonk, maar zijn kogel werkte Vander Bijl met de vuist nog juist over de lat. Feijenoord geslagen In bewonderenswaardig tempo, gezien het zware veld, speelden beide elftallen zich inde resterende twintig minuten naar het eindsignaal van de goed leidende Karei van der Meer. Feijenoord als een geslagen ploeg, dat door omzettingen nog een gunstiger resultaat trachtte te bewerkstelligen. Zelfs spil Van de Hoek kwam naar voren, echter alleen om een reprimande van Karei van der Meer in ontvangst te nemen voor natrappen naar Kraak. Opvallend was het verschil in aanvallen: knappe aanvallen van Feijenoord die tekort werden gehouden en als het ware in schoonheid stierven en nuchtere aanvalsstoten van Elinkwijk, die door de verrassing waarmede zij werden uitgevoerd steeds een bedreiging inhielden. Drie minuten voor tijd leidde zo’n aanval tot het vierde doelpunt. Van Westers kwam de bal via Vonk bij Wim de Jongh, die zich handig omdraaide en opnieuw doel trof (4—1). Moulijn kwam nog dicht bij een tweede doelpunt voor Feijenoord, maar het liep op een corner uit.

„Elinkwijk is een ploeg naar mijn hart”, vertelde na afloop van de ontmoeting Elinkwijk—Feijenoord de populaire veteraan van de ring Bep van Klaveren, die met de Maasstedelijke, ploeg mee naar Utrecht was gekomen. Dat is geen wonder, want Elinkwijk spreidde dezelfde eigenschappen ten toon als waarmede Van Klaveren het ïn~de rina in zijn veelbewogen en schitterende 'ookscarrière zo ver heeft gebracht: onverzettelijkheid, doorzettingsvermogen, uithoudingsvermogen, hei zoeken van de aanval en stug inde verdediging. In zijn jonge jaren is de thans 48-jarige Bep van Klaveren zelf een behoorlijk voetballer geweest. Hij kwam o.a. uit voor de Rotterdamse clubs HOV en Crooswijk. Minder te spreken was hij over de pi estalie van Feijenoord. „Tc veel franje, te weinig doorzettingsvermogen. liet zet geen zoden aan de dijk”, zei Bep, die alweer handen ie kort. kwam cm 'vele bekenden te groeten. Onze fotograaf knipte 3er>, toen hij op hei moment dat de tweede helft zou beginnen als een veldheer van z~jn plaats opstond om de spelers van Feijenoord ais het ware te begeesteren. Zonder succes overigens! (Eigen foto)

Twee doelpunten van Elinkwijk in beeld inde strijd tegen Feijenoord, welke uiteindelijk door onze stadgenoten met 4—l verdiend werd gewonnen. Boven: De doorgebroken Wi?n de Jongh geeft met een scherp schot doelman Vander Bijl het nakijken. De bal is de vallende Vander Bijl reeds gepasseerd. Spil Hans van de Hoek ziet naast De Jongh alleen nog maar toe hoe het I—l wordt. Onder: Westers, op de foto niet zichtbaar, geeft zijn club vier minuten na de hervatting de leiding. De onthutste verdedigers van Feijenoord zien de bal de lijn passeren. Geheel rechts Jan Vonk. (foto N.U.D.-Hofland)