De Voetbal Vereniging Venlo plaatste zich Zondag na ijverig en hard werken tegen Feyenoord inde eindstrijd van het Zilveren Bal tournooi. Ik stel met nadruk vast dat het een verdiende overwinning was, maar toch kon mij de manier waarop die overwinning verkregen werd niet bevredigen. Vijf minuten voor tijd had Feyenoord gelijk gemaakt en daarmee een beslissing door strafschoppen afgedwongen. Feyenoord, dat een zeer matig veldspel had, schoot ook zeer matig want keeper Tilmans van VVV hield twee van de drie penalties.

V.V.V.-linksbuiten Schatterjé schoot daarop de eerste VVV-penalty ongegeneerd hard langs Keyenoorddoelman van der Bijl. Daarna kreeg van der Bijl een kans van schutter Nass en hij greep die kans (en de bal). Jan Klaassens, stuwkracht van VVV en international, die daarop de beslissende goal moest maken, deed dat bijzonder slordig. Hij knalde de bal meters naast het doel en de Feyenoord aanhang juichte reeds omdat er weer een nieuwe kans was gekomen. Maar toen nam de -scheidsrechter een voor de Rotterdammers erg nare beslissing. Hij had geconstateerd dat keeper van der Bijl te vroeg, bewogen had, legde de bal opnieuw op de witte stip en gaf Klaassens een tweede kans, die* deze ditmaal niet liet glippen. Natuurlijk handelde de referee volgens de „regels” maar dat neemt niet weg dat deze beslissing naar mijn mening zeker tegen de „geest” van het spelwas. Wanneer het schot van Klaassens door een te vroeg bewegende van der Bijl uit het doel gehouden was, ja dan was de schutter gehinderd dooreen overtreding van de spelregels. Nu echter had de doelman part noch deel aan een bijzonder slordig schietende Klaassens en met de spelregels inde hand beloonde de scheidsrechter dit slech te schieten met een tweede strafschop. Ik geloof niet dat deze „niet bewegen” regel daarvoor gemaakt is. De „geest” van het spel schreef voor om aan een nieuwe serie strafschoppen te beginnen, hetgeen niet geschiedde. Jammer, maar met het resultaat kan ik vrede hebben. KNVB-COMPROIS Het ziet er naar uit dat de vervolgbjjeenkomst van het voetbalparlement dan toch het lang verwachte compromis zal brengen. Het lagere voetbal staat de eerste klassers straks de betaling toe; de eerste klassers zullen accoord moe ten gaan met een competitie van 4x13 elftallen inplaats van 17, 17 en 18. Wonderlijk toch hoe door een enkele bespreking de ogenschijnlijk zo brede kloof toch weer overbrugd wordt. Toch zit in deze procedure een ernstige aanklacht tegen het systeem van de bondsvergaderingen.

door [ DICK VAJN RIJN Sportmedewerker van bet Eindhovens Dagblad

De afgevaardigden immers gaan er heen met een mandaat.

Zaterdag 14 Augustus stonden die afgevaardigden onder duidelijk controle van talloze belangstellenden, die kennelijk alleen maar toezicht hielden hoe de stem werd uitgebracht. Straks zal diezelfde afgevaardig de Ja zeggen, nadat hij veertien dagen tevoren Nee zei. Men vraagt zich af, of al dat ge praat van de vergadering niet beter achterwege kan blijven. De neuzen zijn immers toch al geteld. BEWONDERING Bewondering had ik afgelopen Zaterdag voor die oorlogsgewonde die in en buiten de haven van Harlingen zo’n voortreffelijke prestatie leverde. Met een tot de knie geamputeerd linkerbeen, terwijl de rechtervoet bovendien ernstig misvormd was, zwom ook hij de volle twee kilometer tocht over zee Bij Harlingen. Steeds weer bewonderen wede prestaties, die de top van de sport almaar hoger brengen. Maar hoeveel wilskracht heeft deze oorlogsgewonde moeten opbrengen om dit niveau weer te kunnen bereiken. Wat moet het besef van „weer te kunnen meedoen” hem een ongelofelijke vreugde hebben gegeven en hoe zal dit zijn gevoel van eigenwaarde hebben gestimuleerd. Wat is de sport dan toch mooi!