Zelden is een eindstrijd zoo spannend geweest als die welke Feijenoord en Xerxes in het Sparta-stadion hebben uitgevochten Dat was vooral een prettige verrassing omdat in t tomooi tot dat oogenblik vrij slap

en weinig geestdriftig voetbal was vertoond. Hoe geheel anders was het slot. Twee ploegen, die elkaar niets toegaven, die van begin tot einde op volle kracht speelden, ondanks het zware veld, ondanks den feilen wind, ondanks den regen, die tot na rust lustig neernlaste.

Feijenoord had het technisch betere, maar Xerxes stelde daartegenover een onstuimigen aanval, die dermate gevaarlijk was dat de middenlinie der Feijenoorders herhaaldelijk haar achterhoede moest steunen. Vooral Lagendaal was gevaarlijk. Hij was gevaarlijk in zijn beste kwaliteit: als schutter. Onverwacht en oerhard kwamen zijn venijnige schoten. Het spel was nauwelijks 10 minuten oud of één ervan had succes (1—0). Daarna zette Feijenoord haar aanval aan het werk. Terwijl het bij Xerxes rechtsbuiten de Jong was geweest, die de aanvallen hoofdzakelijk op touw zette, bij Feijenoord was het ook de rechtsbuiten: Hendriks. Uit een zuiver voorzetten doelpuntte Barendregt (1—1). De Jong bezorgde Xerxes verrassend de leiding (2—1). Zoo kwam de rust. In de tweede helft speelde Feijenoord beter. Vrij kort na de hervatting scoorde van Heel (2—2). Zelfs wist Barendregt er voor te zorgen dat zijn club met 3—2 de leiding nam. Maar Xerxes gaf niet op, en die volharding werd beloond: voor de derde maal in dezen wedstrijd was het gelijk (3—3) er werd tweemaal 7 1/2 min. verlengd, zonder dat men kans tot scoren zag. Daarna kwamen de strafschoppen. En zelfs toen gaf men elkaar niets toe. Er moesten 9 strafschoppen genomen worden voor men er achter was, dat Xerxes ditmaal bezitter was van den Zilveren Bal.