(Van onze speciale verslaggever). Emma en Eindhoven in de eindstrijd: dat was het niet onverwachte resultaat van de tweede dag van het Zilveren Bal-tournooi. De twee ploegen, die ook gisteren weer enthousiast en aantrekkelijk voetbal speelden, kregen hiermee tenvolle wat hun toekwam en de verliezers konden zich getroost in de wetenschap van hun minderheid terugtrekken. Dat zich hieronder ook Feijenoord bevond, lijkt voor de Overkanters misschien een groter blamage, dan het in werkelijkheid is, want Emma, dat De Vroet c.s. er met 3—0 onder hield, vertoonde beter voetbal, dan doorgaans in onze overbelaste eerste klasse wordt gedemonstreerd. Ook Wageningen moest dit ondervinden en verder was het deze koele Zondag 'met ideaal voetbalweer, dat weer enige tienduizenden toeschouwers naar Spangen had gelokt, een demonstratie van verdienstelijk Zuiderlijlc spel, dat in Willem II, V.V.V. en Eindhoven goede vertolkers vond.

Vier van der Gijpen vielen op Maar tweede-klasser Emma met vier Van der Gijppen naast Ockenburg in een uiterst snelle en beweeglijke aanvalslinie was toch al spoedig de grote favoriet. Tegen Wageningen ging het eerst nog wat stroef, maar toen Ockenburg met een verrassende kopbal keeper Van der Eist van korte afstand passeerde, werd het spel levendiger en debutant Cor van der Gijp, kersvers uit de juniores, weerde zich geducht op de middenvoorplaats, al miste hij eenmaal voor open doel. De Oostelijken deden het ook niet kwaad en konden, ondanks een invaller, een voor de rust reeds ingezet offensief, in de tweede helft met hernieuwde druk voortzetten. Keeper Scholtens had er echter goed het oog in en onderschepte de talloze in- en voorzetten van rechtsbuiten Van der Heiden, zoon van oud-internationaal Evert, even spectaculair als afdoende. Dordtse uitvallen. geleid door de aalgladde J. van der Gijp, bleven gevaarlijk, maar het einde kwam met onveranderde stand (1—0). Tegen Feijenoord ging het nog beter. De rood-witten hadden zich, met drie invallers in de gelederen, slechts met grote moeite tegen een iets sterkere Heracles staande kunnen houden. De achterhoede, waarin De Vroet een mislukking was en Kok weer niet klemvast bleek, kreeg het vaak zwaar te verduren en de voorhoede was niet alleen zoals gewoonlijk volkomen schotloos, maar combineerde ook zo doorzichtig en traag, dat de forse Almelose verdediging steeds tijdig kon ingrijpen. Doelpunten bleven uit, strafschoppen moesten beslissen en pas in de tweede serie zorgden Linssen, Kilsdonk en De Vroet met onhoudbare schoten voor een Rotterdamse overwinning. Welke tegen Emma niet herhaald werd. Want de Dordtenaren, wier witte shirts de gehele ochtend op het Kasteel in de zachte bries hadden gedroogd, kwamen met nieuwe moed in het veld en het duurde niet lanr of C. van der Gijp gaf ze de leiding uit een scrimmage voor het Rotterdamse doel. Slap gaf Feijenoord partij, steeds dartelden de lichte stormrammen van Emma voor Koks veste, die met enig geluk tot de rust voor verdere doorboring behoed bleef. Even kwam Feijenoord in de tweede helft opzetten, maar de wil om het prestige te redden bleek niet op te wegen tegen de onmacht van de zwak spelende aanvallers en zo kon Scholtens het

gemakkelijk bolwerken. En het, verdiende, succes kwam aan de andere kant, waar, alweer C. van der Gijp, met een behendige doorloopbal scoorde (2—0) en Ockenburg tenslotte uit een van de vele scherpe voorzetten van J. van der Gijp, die voortdurend verwarring stichtten in het Feijen. oordkamp, de bal via de binnenkant van de paal inschoot (3—0). En daarmee was Feijenoords vonnis voltrokken. Het brengt Emma de volgende week ln „de eindstrijd tegen Eindhoven. Eindhoven, dat in een vlotte wedstrijd V.V.V. met 2—1 klopte door productieve aanvallen, waarmee de Venlose keeper Simons zijn handen vol had. Rechtshalf Van Kemenade opende de score met een kogel van verre afstand en ofschoon V.V.V. na de thee een zware druk op het Eindhovense doel uitoefende, die volop spanning teweeg bracht, vertoonde Eindhoven toch het beste spel. De beloning bleef niet uit: bij een doorbraak doelpuntte Van Melis (2—0). Een tegenpunt van Verbruggen met een fraaie kopbal, even voor het einde, bracht de eindstand op 2—1. Op het lunch-uur was de nieuwe Haarlemse eerste-klasser R.C.H., met Lasschult (ex-E.D.O.) en Willemink (ex-Heracles) in de gelederen, wel wat tegengevallen. Er werd teveel op de cracks Hanse en Biesbrouck gespeeld en daar deze hun beste tijd schijnen te hebben gehad, had de defensie van Willem II het niet al te moeilijk. Verreyt en Becx maakten ieder een goal voor de tricolores en zo kwamen de Tilburgenaren in de halve finale tegen hun districtsgenoot Eindhoven. In deze slotwedstrijd zat de vermoeidheid van de pas gespeelde wedstrijden de meeste spelers nog in de benen, zodat van werkelijk goed spel maar zelden sprake was. Endhoven, in oranje shirts gestoken, nam even voor de rust de leiding door een kopbal van Van Melis, en toen Willem II na de rust sterk opdrong en zelfs door Verreyt met een hard vleugelschot gelijk maakte, was het dezelfde Van Melis, die vlak voor het eindsignaal zijn club in de finale bracht.