(Van onze speciale verslaggever) Een vreugdezang steeg op uit de propvolle tribune op het VUC-terrein. Een kleine, doch ongetwijfeld selecte schare Feyenoord-supporters uitte op deze wijze haar voldoening over het eerste doelpunt dat haar club zojuist gemaakt had en liet er de strijdkreet „goal, goal” op . olgen. Maarde wedstrijd was nog jong en de enorme ADO-aaiihang lachte wat. Zeker, het was een verrassende prelude, maar ongetwijfeld zouden de groen-roden van repliek dienen. En zo was het. Het zag er naar uit de Rotterdammers dc Hagenaars wedstrijdwijs hadden gemaakt, want een achterstand na vijf minuten inspireert tot terugslaan. Het enthousiasme sloeg los inde ADO-gelederen; de Feyenoorders hadden een storm ontketend, waarin zij niet ten onder gingen. Na afloop, toen ADO met een indrukwekkende nederlaag van 4—o van het veld verdween, zal men zich wellicht hebben afgevraagd of deze Rotterdamse uitdaging vlak na het begin niet met voorbedachten rade was geweest. Feyenoord immers kreeg er de gelegenheid door, onopvallend de tactiek van de vijandelijke achterhoede te verkennen. Nu en dan, doch heel zelden, werd deze door de rood-witte stormlinie even afgetast, getest op sterkte, maar vooral op snelheid en toen waren De Vroet en zijn mannen gerusjgesteld-De Hagenaars voelden, dat zij overrompeld waren en begonnen een offensief, dat ongeveer tot de rust duurde. Nu en dan werd het vrij benauwd voor het Rotterdamse doel, daar de backs Oldenburg en v.d. Heide niet volkomen hun opdracht vervulden. Laatstgenoemde kon eenmaal slechts een doelpunt voorkomen door de bal met de hand tegen te houden, hetgeen de scheidsrechter ontging, zodat ADO een strafschop werd onthouden. De Hagenaars droegen het spel evenwel te kort, hoewel Feyenoord voelde dat de gelijkmaker niet kon uitblijven. Maar plotseling viel de slag aan de andere kant. Brandes had zich ongemerkt gedistancieerd van zijn schaduw Bauman, pikte de bal op, passeerde drie Hagenaars, wachtte éven daar een zijner mannen buitenspel stond en trok de bal voor het doel. De Haagse doelman Niezen vtng de bal niet op, doch sloeg hem weg, waarna Van Munster de bal inkopte (2—0). Na de rust concentreerde ADO zich volkomen op de aanval. Alles trok naar maar... daar ging Feyenoord er tussen uit. Weg snelde Van Munster. Hij liet alle ADO-ers achter zich en zijn schot verdween inde hoek (3—0). Hiermede was de wedstrijd beslist. ADO probeerde weliswaar nog van alles, maar opnieuw kreeg Van Munster de gelegenheid te ontsnappen. Hij gaf de ba! naar Brandes, dezë kopte hem door naar Van Kilsdonk en deze voltrok het vonnis (4—0).