Wij konden ons zo levendig voorstellen wat er in Mannus Vrauwdeunt omging, toen hij van ongeduld stond te trappelen om de niet meer zo erg fit zijnde Brandes te gaan vervangen. Wie Mannus kent en zijn liefde voor Feyenoord, weet dat hij zich bijna anderhalf uur heeft zitten verbijten en elke keer als er weer een prachtkans om zeep werd geholpen, bij zich zelf heeft gedacht: als ik daar eens had gestaan, dan ... Maar Mannus stond er niet. Mannus heeft officieel menisqus-itis en al voetbalt hij al lang weer voor het tweede, hij is voor het eerste alleen nog maar goed genoeg om als reserve langs het lijntje te zitten en zoals gisteren ongduldig het ogenblik af te wachten tot iemand zo vriendelijk zal zijn om de bal uitte trappen.

Met de hakken over de sloot

Zenuwen.... zenuwen en nog eens zenuwen. We hebben zelden Feyenoord zo onmachtig zien voetballen als tegen ADO. Van de ruw geschat vijftien kansen om een doelpunt te maken hebben de rood witten er maar twee kunnen benutten. Twee magere doelpuntjes tegen ’n ADO, dat zich wel dapper verdedigde, maar dat, vooral inde eerste helft niets tegen het technisch superieure Feyenoord had in te brengen. Maar Feyenoord dreigde te sterven in z’n eigen schoonheid. Van Munster, de «Korput, Brandes, zij hebben de kansen op een presenteerblaadje gekregen en desondanks met de rust die magere 2—o voorsprong, dit moeizaam zwoegen van het eerste naar het tweede doelpunt. Natuurlijk kwam hier ook wel de nodige dosis geluk bij voor de ADO-keeper Niezen, maar hiermee alleen is de zaak niet opgehelderd. Het was Steenbergen, die na negen minuten uiteen pass van. 01- denburg het eerste doelpunt scoorde en het tweede kwam prompt negen minuten later, na voortreffelijk voorbereidend werk van Jan Linssen (een van de besten!) die Brandes in staat stelde om de Jong te passeren, daarna Niezen uit z’n doel te lokken en vervolgens in het verlaten net te schieten.

Geen prettige wetenschap De 2—o achterstand met de gedachte, dat het gemakkelijk 6—o had kunnen zijn was voor ADO geen belemmering om de tweede helft met frisse moed te beginnen, daarentegén werd het spel van Feyenoord gedrukt door de wetenschap dat er weinig ze-

gen op scheen te rusten. Deze gedachte al was het maar onbewust bleef niet zonder uitwerking. Feyenoord had nog wel overwicht, maar niet meer zo uitgesproken als inde eerste helft en toen de rood witten het ongeluk trof, dat Arie de Vroet geblesseerd raakte en zich moest laten vervangen door Hoek, zag men zachtjes aan doch geleidelijk ADO onder de druk vandaan komen. De kleine, kwieke Haagse voetballertjes, begonnen het de achterhoede van Feyenoord, waarin Smulders op de plaats stónd van v.d. Heide, lastiger te maken. Nog stond daar Kroon, die als een Cerberus z’n doelman beschermde, maar plotseling was het Rosmalen, die na een half uur uiteen scrimmage de bal langs v.d. Bijl joeg, (2—l). Het antwoord van de Rotterdammers op dit doelpunt was droevig en tegelijk beschamend. Inplaats van energiek het initiatief over te nemen, raakten zij nu helemaal de kluts kwijt en het mag nog een wonder genoemd worden, dat ADO in dat laatste kwartier niet nog een doelpunt heeft gemaakt. Voordat Brandes inde knel raakte, waardoor hij op moest geven, heeft hij nog kans gezien om twee meter voor doel in plaats van zelf te schieten toch nog de bal af te geven met het gevolg, dat hij hem prompt kwijt raakte, maar bij de algemene misère is zulks ternauwernood nog van betekenis. Apropos: er zal over 14 dagen in de beslissingswedstrijd tegen EDO anders moeten worden aangepakt of ook het tweede kampioenschap in het Westen komt in Haarlem terecht.