Een bekend wijsje U OOG sloegen de golven over * het fregatschip Zeeburgia, zo wild ging de zee te keer, dat meerdere malen alleen nog maar het puntje van de mast te zien was. Maar telkenmale, als het ranke witte scheepje weer uit d« golven tevoorschijn kwam, bleek dat het zeewaardiger was dan menigeen wel zou denken.... Vergeef ons de beeldspraak, maar zij kwam ons in gedachten, toen we gistermiddag in het Stadion, met nog circa 25000 stadgenoten naar Feyenoord—Zeeburgia zaten te kijken. Feyenoord was de zee, die woedend te keer ging en Zeeburgia het fregatschip, dat zich dapper weerde. Wij meenden hetzelfde al eens eerder in het Stadion te hebben aanschouwd, maar we kunnen ons vergissen. Hulde natuurlijk voor de verdediging van Zeeburgia, hulde voor keeper Altena, die in Kraakse stijl de moeilijkste schoten er uit hield, hulde vooral voor stopperspil v.d. Sluys, die met de rustige zekerheid vaneen automaat de ene aanval na de andere onderschepte. Nu maakten zijn tegenstanders het hem nogal gemakkelijk door, eveneens met automatische zekerheid middelpuntzoekend de verdediging van Zeeburgia te willen breken, maar niet altijd was het een eenvoudig a-b-c’tje en dan was er veel koelbloedigheid voor vereist om niet ’t hoofd te verliezen. Een frappant staaltje: bij . een scrimmage, toen zowat heel Feyenoord tegen het doel op stond te schuren, gaf v.d. Sluys, die met de bal niet meer vóór of achteruit kon, een hakje naar z’n keeper, op hoop van zegen, dat hij er maar zou staan. Altena stond er. Zó zijn er meër narrow escapes te vertellen. Op een keer, dat Van Kilsdonk de bal voor de voeten van Hoek had gelegd en geen v.d. SluyS er meer iets aan kon doen zag men het rode gevaar als een vuurpeil de lucht ingaan. Maarde kroon in zulk soort grapjes spande toch Van Kilsdonk zelf, die wij top-scorer tegen de lat zouden willen noemen. Natuurlijk deed hij het niet opzettelijk, doch het was de moeite waard geweest om er een „turfje” van bij te houden. Pas na dc rust Ondertussen was het 1-0 voor Zeeburgia. Op een ogenblik, dat de Amsterdammers van de ketting wisten te breken een kwartiertje na het begin was het Oldenburg, die Biljouw niet kon beletten de bal naar z’n rechtsbinnen Dickhoff te spelen. Een schot, de bal ketste terug, naar Verhage en het was 0-1. Dit was ook zo ongeveer de laatste keer voor de rust, dat we Zeeburgia met een voorhoede zagen spelen. Maar goed, hoe ze het klaarspeelden doet er niet toe, ze bleven met 1-0 voor staan, tot zowat een kwartier na de rust, toen v.d. Korput op plus minus vijf en twintig meter voor doel de bal oppikte en a la Wilkes met een voortreffelijk schot de achterstand wegwerkte. Heel Feyenoord was zó gelukkig met dit doelpunt, dat het even de greep op Zeeburgia liet verslappen. Tot Van Kilsdonk weer eens de lat polijstte en een dubieus handsgeval de gemoederen voor het Zeeburgiadoel in beroering bracht. Maar mr. Slingenberg had niets gezien. Hij zag meer niet en het was waarlijk niet zijn verdienste, _ dat het desalniettemin een rustige wedstrijd is gebleven. Een kwartier voor het einde had Hoek, die weer inde plaats van Van Munster meespeelde, geluk, dat een van z’n voorzetten de vrij staande v.d. Korput bereikte en hij deed voor de tweede keer, wat hij in dit geval verplicht waste doen: hij haalde de schamele buit voor Feyenoord binnen. Dat Hoek en Brandes om beurten nog eens tegen de lat hebben geschoten, moet men eigenlijk plagiaat noemen, imitatie van Van Kilsdonk. Als we het de volgende keer eens met de paal proberen