(Van onze correspondent)

Er hebben zich in Velzen enige mysterieuze dingen voorgedaan. De wedstrijd VSV—Feijenoord was nog slechts enkele minuten oud, toen Vander Bijl hevig gesticulerend de bal uit zijn doel haalde en sindsdien 8000 toeschouwers liet puzzelen, wie nu eigenlijk de maker van het VSV-doelpunt is geweest. De mensen, die het op Van Onselen hielden, confereerden druk met degenen, die in deze wankele wereld maar één rotsvaste overtuiging hadden, namelijk dat zij Stricker hadden zien schieten.

En wij, dooreen klaarblijkelijk weinig op de pers gesteld VSV-bestuur ineen armzalig hoekje van een open tribune gedrukt, wij wisten het niet. Nauwkeurige onderzoekingen brachten aan het licht, dat ten slotte Smulders in zijn ijver om redding te brengen al die trapgrage VSV-benen was voor geweest en daarbij dingen had gedaan, waarvoor Feijenoord hem kennelijk op de linksbackplaats had gezet. Feijenoord had lange tijd nodig om die pech te vergeten. De invaller spil Looyaards mocht dan na een zwak begin ingespeeld raken, Oldenburg mocht de VSV-troef Sterk, die middag alleszins zorgvuldig bewaken. Inde Rotterdamse voorhoede zag men tevergeefs naar de aaneengesmede combinatie, die kansen schept. Telkens weer keken Branders en Steenbergen elkaar verwijtend aan, omdat de wondermooie passes, die zij in hun hoofd hadden, maar niet van hun schoenen wilden komen. Inde tweede helft deed Feijenoord het wat resoluter. Open aanvallen begonnen VSV steeds meer inde verdediging te drukken en de plotseling zeer actieve Van Kilsdonk kreeg loon naar Werk, toen zijn goed genomen corner door Van der Korput hoog opspringend werd ingekopt I—l.

De Rotterdammers konden echter dat offensief niet volhouden. Een paar minuten later» kon Vander Bijl slechts met zijn knie een schop van Van Onselen gevaarloos maken en kort daarop moest Looyaards een kogel van Sterk uit het doel trappen. Kopballen van Branders en Steenbergen waren het krachtdadige Rotterdamse antwoord, dat ten slotte toch nadruk tekort kwam, want vijf minuten voor het einde viel de beslissing. Sterk mocht vlakbij het strafschopgebied zijn vrije schop nemen. Een muur van Feijenoord-spelers stelde zich op om de, verwachte kogel in de kiem te smoren. Maar Sterk deed iets, waarop de muur kennelijk niet gerekend had. Er volgde ’n flauw trapje naar de vrij staande Van Onselen, die alle gelegenheid had een welgemikt schot te lossen en ditmaal moest Vander Bijl na zijn uitval zonder bal opstaan. Het was 2—l geworden.