Hèt moment van de wedstrijd Zeeburgia—Feijenoord gebeurde 5 minuten na het eindsignaal, toen verschillende spelers inde kleedkamer al onder de douche stonden; een eenzame Zeeburgia-doelman Wüstenhoff in het voor hem toen zo grote Zeeburgia-doel, de bal op de penaltystip en daarachter de Feijenoord rechtsbuiten Van Hoek. Rond dit stilleven ineen grote boog een druk debatterend en gesticulerend Amsterdams publiek. En waarom dit alles? Ongeveer 20 minuten voor tijd, toen het 2—2 stond en Feijenoord vele pogingen deed dit lastige Zeeburgia met een nederlaag in Amsterdam achter te laten, zou de bal tijdens een doelworsteling bijna over de lijn zijn gedwaald als de nerveuze hand van achterspeler Smit niet tussenbeide was gekomen.

Scheidsrechter Laar dacht, dat het de hand van doelman Wüstenhoff was, zodat vele Rotterdamse armen appellerend ten hemel rezen. Daarom protesteerde de Rotterdamse aanvoerder De Vroet direct na afloop en mocht Van Hoek proberen dit jftompt enig relief te geven, hetgeen mislukte, omdat Wüstenhoff met de recht op hem aangierende bal toch werkelijk geen moeite kon hebben. Het leek allemaal bedrieglijk veel op het toneel na Ajax-SVV enkele weken geleden. Ook de houding van het publiek, dat enkele ruzies met De Vroet wilde beginnen, toen deze er een ogenblik, over dacht ten tweeden male te protesteren, ditmaal tegen de aanwezigheid van het publiek op het veld tijdens het nemen van de Strafschop. Maar rustige Amsterdamse agenten met vervaarlijk aan riemen rukkende politiehonden werkten spoedig kalmerend. Dit alles na een snelle spannende ■wedstrijd, Zeeburgia was blijkbaar van plande zaken flink aan te pakken, niettegenstaande twee invallers, waarmee Zij het veld moest betreden. Van Biljouw stond daarom op de rechtsbuitenplaats en stelde de Rotterdamse achterspeler Smulders voor vele onprettige situaties, die deze niet altijd kon oplossen. En ook omdat linksbuiten Draayer voortdurend gevaarlijk naai binnendraaide, vonden de binnenspelers telkens kansen, die Rotterdam zeer ongelegen kwamen. Aan de andere kant bleef Feijenoord wat verbaasd en traag op dit Zeeburgia-vuurwerk reageren. Zo was na 25 minuten niemand verbaasd, dat het I—o voor Zeeburgia stond. Draayer had op 40 meter voor het doel wat aarzelend met de bal voor zijn voeten rondgekeken tot hij plotseling de actieve Van Biljouw naar de doelmond zag flitsen. Direct volgde een harde kopbal, die de rechtsbuiten rustig in het doel kon lopen. Aanvoerder De Vroet zag, dat het zo niet ging. Hij dirigeerde de hele ploeg naar voren en forceerde zode gelijkmaker. Na een vijftal opwindende doelworstelingen mocht linksbuiten Van Kilsdonk een hoekschop nemen, die langs veel hoofden en benen onverwachts inde rechter benedenhoek van het Zeeburgiadoel belandde, waar rechtsbuiten Van der Hoek zijn hoofd precies op tijd boven de lijn stak (1 1). Ook inde tweede helft bleef Zeeburgia het met open aanvallen proberen en Feijenoord met koeltechnisch geraffineerd spel, dat echter te kort was en op de stevige Amsterdamse achterhoede doodliep. Zo kon Zeeburgia opnieuw een voorsprong nemen. Drager omspeelde handig de Rotterdamse achterspeler Van Oldenburg en na een harde diagonale schuiver kon v.d. Bijl slechts wanhopige bewegingen maken (21). Weer wilde Feijenoord naar voren gaan, maarde Amsterdammers beten door en bleven stug aanvallen. Toen de achterspelers echter te veel opdrongen, strafte Van Kilsdonk dit resoluut af. Eenmaal alleen voor Wüstendorf had hij weinig moeite (2—2). Zo kwam het einde met een opvallend verlengstuk, dat hierboven al vermeld is.