Het eerste kwartier bij Feyenoord —DWS verstreek zonder dat eender partijen zich een serieuze kans had weten te scheppen, want noch de Amsterdamse, noch de Rotterdamse voorhoede bleek in deze periode sterk genoeg om de vijandelijke verdediging voorbij te komen. En kwam het al eens tot een schot dan werd aan beide kanten steevast ver naast of meters achter geschoten. Geleidelijk aan echter werden v.d. Bijl en Richter wat meer in het spel betrokken, maar wat zij te doen kregen kon hen waarlijk moeilijk verontrusten. Nadat Diederiks een pracht vaneen kans om hals had gebracht, toen hij alleen voor v.d. Bijl meters bezijden het houtwerk schoot, lieten van Kilsdonk en Linssen direct daarop eveneens een gelegenheid tot scoren glippen, toen ook zij het doel zochten op een plaats waar het zich niet bevond. De rust na deze gelijk opgaande eerste helft kwam met o—o. Ontbrak aanvankelijk ook inde tweede helft de nodige geestdrift, niet zodra had Kil na ruim 10 minuten spelen z'a bewaker verschalkt en de uitlopende v.d. Bijl geen schijn van kans gegeven of de geest werd over Feyenoord vaardig. Zachtjes aan kwam Feyenoord beter in z’n spel en Linssen en vooral Steenbergen bouwden nu herhaaldelijk goede aanvallen op Uiteen hiervan zette van Kilsdonk voor en Brandes noteerde de gelijkmaker (1—1). Feyenoord bleef nu sterker, maar voorlopig kon cte Amsterdamse achterhoede het gevaar de baas blijven. Ook DWS zat intussen niet stil en tot twee maal toe moest v.d. Bijl al z’n talenten aanwenden om gevaar te voorkomen. De strijd scheen reeds met een gelijk spel te zullen eindigen toen vijf minuten voor het einde Brandes de bal goed doorgaf aan v. Kilsdonk, die geen moeite had om de Amsterdamse keeper te passeren, (2—l). En nog geen twee minuten later was het Steenbergen, die uiteen pass van Hoek, het derde doelpunt scoorde, zodat het vrij onverwacht nog een overwinning werd voor Feyenoord.